Ten mym zdaniem dobrze żyje,

ten na długie lata godzi,

kto pod miarę winko pije

i piosnkami troski słodzi.

/Po szklaneczce do piosneczki

po piosneczce do szklaneczki./bis

Ustępuje wnet frasunek,

znika serca utrapienie,

skoro usta czują trunek,

a uszy wesołe pienie.

Po szklaneczce do piosneczki...

Tak czynił i nasz Batory,

miłośnik uczonych hojny,

lubił piosnki i likwory

nawet podczas trudów wojny.

Po szklaneczce do piosneczki...

Precz posępne mędrców czoła,

naukom zły humor szkodzi.

Miłsza jest mądrość wesoła,

wino myśłi dobre rodzi.

Po szklaneczce do piosneczki...

Trudy rozkosz niech przeplata,

umiejmy czas dobrze trawić,

bodajbyśmy w setne lata

tak się mogli jak dziś bawić.

Po szklaneczce do piosneczki...^[1]

Ten mem zdaniem dobrze żyje,

ten na długie lata godzi,

kto pod miarę winko pije

i piosnkami troski słodzi.

Po szklaneczce do piosneczki,

po piosneczce do szklaneczki.

Ustępuje wnet frasunek,

znika serca utrapienie,

skoro usta czują trunek,

a uszy wesołe pienie.

Po szklaneczce...

Precz posępne mędrców czoła,

naukom zły humor szkodzi,

milsza jest mądrość wesoła,

wino myśli dobre rodzi.

Po szklaneczce...

Powraca nauk wiek złoty,

pracujących pan posila,

pan dodaje nam ochoty,

czwartek dla nas złota chwila.

Po szklaneczce...

Trudy rozkosz niech przeplata,

umiejmy czas dobrze trawić.

Bodajbyśmy w setne lata

tak się mogli jak dziś bawić.

Po szklaneczce...^[2]

Ten, mym zdaniem, dobrze żyje,

Ten na długie lata godzi,

Kto pod miarą winko pije

I piosnkami troski słodzi.

Po szklaneczce do piosneczki,

Po piosneczce do szklaneczki.

Ustępuje wnet frasunek,

Znika serca utrapienie,

Skoro usta czują trunek,

A uszy wesołe pienie.

Po szklaneczce...

Aleksander tak żył Wielki:

Skoro ucichła Bellona,

Przynoszono mu butelki,

Przy nich szły śpiewaczek grona.

Po szklaneczce...

Tak czynił i nasz Batory,

Miłośnik uczonych hojny,

Lubił piosnki i likwory

Nawet podczas trudów wojny.

Po szklaneczce...

Precz posępne mędrców czoła,

Naukom zły humor szkodzi;

Milsza jest mądrość wesoła,

Wino myśli dobre rodzi.

Po szklaneczce...

Pitagor nauki brzemieniem

Z przywar swe serce wybawił,

A Dyogen beczki cieniem

I siebie, i drugich bawił.

Po szklaneczce...

Powraca nauk wiek złoty,

Pracujących Pan zasila,

Pan dodaje sam ochoty;

Czwartek dla nas złota chwila.

Po szklaneczce...

Trudy rozkosz niech przeplata,

Umiejmy czas dobrze trawić,

Bodaj byśmy w setne lata

Tak się mogli, jak dziś, bawić!

Po szklaneczce...

To mi mędrzec zawołany,

Co z szklaneczką mądrość godzi:

Trunek pieśnią przeplatany –

Ten zapala, tamten chłodzi.

Po szklaneczce...

Fraszka taka mądrość dzika,

Co pozorem smutnych straszy;

Pieśń powabna myśl przenika,

Serca wesołość od flaszy.

Po szklaneczce...

Smutek się tam nie zaplata,

Gdzie szklaneczka myśli żarzy;

Wiwat syn Anakreonta

Z podobieństwa myśli, twarzy!

Po szklaneczce...

Wieńczmy czoła nasze różą,

Dla dziwaków tylko kolce;

Dobrze nam się czasy wróżą,

Niech się rodzą Bohomolce.

Po szklaneczce...^[3]