U prząśniczki siedzą, jak anioł dzieweczki,

Przędą sobie, przędą jedwabne niteczki,

Kręć się, kręć, wrzeciono,

Wić się tobie wić!

Ta pamięta lepiej,

Czyja dłuższa nić!

Poszedł do Królewca młodzieniec z wiciną,

Łzami się zalewał, żegnając z dziewczyną.

Kręć się, kręć, wrzeciono...

Gładko idzie przędza, wesoło dziewczynie,

Pamiętała trzy dni o wiernym chłopczynie.

Kręć się, kręć, wrzeciono...

Inny się młodzieniec podsuwa z ubocza,

I innemu rada dziewczyna ochocza.

Kręć się, kręć, wrzeciono,

Prysła wątła nić;

Wstydem dziewczę płonie,

Wstydź się, dziewczę, wstydź!^{[1], [2]}