Wśród nocnej ciszy głos się rozchodzi:

wstańcie, pasterze, Bóg się nam rodzi;

czym prędzej się wybierajcie,

do Betlejem pospieszajcie

przywitać Pana.

Poszli, znaleźli Dzieciątko w żłobie

z wszystkimi znaki danymi sobie;

jako Bogu cześć Mu dali,

a witając zawołali

z wielkiej radości.

Ach, witaj, Zbawco, z dawna żądany,

cztery tysiące lat wyglądany!

Na Ciebie, króle, prorocy

czekali, a Tyś tej nocy

nam się objawił.

I my czekamy na Ciebie, Pana,

a skoro przyjdziesz na głos kapłana,

padniemy na twarz przed Tobą,

wierząc, żeś jest pod osobą

chleba i wina.^{[1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8]}