Kompozytor i pianista, jeden z pierwszych organistów rozrywkowych. Pochodził z rodziny muzyków – dziadek był organistą w kościele św. Antoniego we Lwowie, ojciec profesorem w tamtejszym konserwatorium. Naukę muzyki rozpoczął w czwartym roku życia. W czasie wojny mieszkał w Tarnowie, gdzie tuż po wyzwoleniu ukończył gimnazjum. Muzykologię studiował we Wrocławiu. Tam też pracował jako pianista i kompozytor w Teatrze Małego Widza i w Polskim Radio. W 1952 r. przeniósł się do Warszawy, gdzie prowadził zespół instrumentalny, towarzyszący w nagraniach i koncertach sławnym polskim wykonawcom. Później poświęcił się pracy kompozytorskiej. Jest kompozytorem musicalu Wygnanie z raju (współautorem jest Krzysztof Komeda, libretto napisał Krzysztof Boruń oraz Andrzej Tylczyński), autorem muzyki do filmów krótkometrażowych, sztuk teatralnych i dla kabaretu Szpak.

Stworzył także około stu pięćdziesięciu piosenek. Zdobył II nagrodę na Międzynarodowy Festiwal Piosenki Sopot ’62 za utwór Szeptem. Jego kompozycje śpiewali m. in.: Hanna Banaszak, Mieczysław Fogg, Anna German, Kalina Jędrusik, Krystyna Konarska, Joanna Rawik, Danuta Rinn, Irena Santor i Ludmiła Jakubczak (prywatnie żona Abratowskiego). Jest bohaterem hasła w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 2 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego). W 1967 r., po śmierci żony w wypadku samochodowym, którego był sprawcą, wyemigrował do USA. Pracował tam jako muzyk. Komponował, akompaniował, demonstrował nowe modele organów. Zginął od przypadkowej kuli w czasie napadu rabunkowego w Los Angeles, gdzie został pochowany^[1].