Dyrygent, kompozytor. W latach 1891–1896 studiował grę skrzypcową u Stanisława Barcewicza oraz kompozycję u Zygmunta Noskowskiego w Konserwatorium Warszawskim. Debiutował w 1904 r. jako dyrygent w Filharmonii Warszawskiej.

W 1905 r. wraz z Karolem Szymanowskim, Ludomirem Różyckim oraz Apolinarym Szelutą stworzył Spółkę Nakładową Młodych Kompozytorów Polskich. Dyrygował prawykonaniami dzieł różnych kompozytorów polskich, jak Szymanowski, Różycki, Karłowicz.

Dyrygował gościnnie w Dreźnie, Berlinie, Lipsku, oraz Wiedniu. Od 1914 r. roku aż do zakończenia I wojny światowej działał w Petersburgu, potem pozostał w Rosji do 1921 r. W latach 1921–1924 współpracował z baletami rosyjskimi Sergiusza Diagilewa w Paryżu.

Powrócił do Polski i w latach 1934–1939 prowadził Orkiestrę Symfoniczną Polskiego Radia w Warszawie. W 1947 r. objął dyrekcję Wielkiej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach. Od 1950 r. kierował klasą dyrygentury w tamtejszej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej^[1].