Różycki, Ludomir

Zgłoszenie do artykułu: Różycki, Ludomir

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Nazwisko:

Różycki, Ludomir

Data urodzenia:

6 listopada 1884

Miejsce urodzenia:

Warszawa

Data śmierci:

1 stycznia 1953

Miejsce śmierci:

Katowice

Informacje

Kompozytor, dyrygent. Muzyki uczył się początkowo pod kierunkiem ojca, a także u śpiewaka operowego Franciszka Cieślewskiego. Później studiował w Instytucie Muzycznym u Marka Zawirskiego i Michalowski_Aleksander (fortepian), Gustawa Roguskiego i Michała Biernackiego (teoria) oraz u Zygmunta Noskowskiego (kompozycja). Studia ukończył ze złotym medalem w 1904 r. W latach 1905–1908 kontynuował naukę u Engelberta Humperdincka w Akademii Muzycznej w Berlinie.

Po powrocie do kraju został zaangażowany na stanowisko dyrygenta do Opery we Lwowie, został również profesorem fortepianu w konserwatorium Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego oraz poprowadził Chór Akademicki. W latach 1912–1919 ponownie studiował w Berlinie. Po powrocie do Polski pracował jako dyrygent orkiestry Teatru Wielkiego w Warszawie. Wkrótce jednak zrezygnował ze stanowiska. Działał dalej wyłącznie jako kompozytor. Od 1930 r. był profesorem kompozycji w Państwowym Konserwatorium Muzycznym.

Pierwszą kompozycję opublikował w 1903 r. Był to poemat symfoniczny Stańczyk. Skomponował ponadto opery (Casanova, Bolesław Śmiały, Eros i Psyche, Lili chce śpiewać), balety (Pan Twardowski, Apollo i dziewczyna), poematy symfoniczne, dwa koncerty fortepianowe, utwory kameralne, fortepianowe, pieśni, muzykę teatralną i filmową. Był w okresie międzywojennym najważniejszym – obok Karola Szymanowskiego – polskim kompozytorem muzyki poważnej. Jego balet Pan Twardowski jest najwybitniejszym utworem scenicznym polskiej muzyki XX stulecia.

Z „Syreną Record” współpracował jako kompozytor i dyrygent, co miało dla wytwórni charakter wysoce prestiżowy. Fragmenty z jego oper: CasanovaLili chce śpiewać a także pieśni itp., nagrali m.in. Mieczysław Salecki, Aniela Szlemińska, Chór Kazury, Wiktor Brégy, Janina Familier-Hepnerowa, orkiestra Polskiego Radia pod dyrekcją Stefana Rachonia etc. Kompozytor dyrygował natomiast orkiestrą symfoniczną (prawdopodobnie była to orkiestra Opery Warszawskiej) w nagraniach utworów z pierwszego polskiego filmu dźwiękowego – Moralność pani Dulskiej. Warstwę dźwiękową filmu zrealizowała w swym atelier „Syrena Record” pod jego kierownictwem artystycznym. Po II wojnie światowej działał w Katowicach, m.in. jako profesor w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej[1].

Bibliografia
Finansowanie

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013.