Piosenka ta podobno wyszła jeszcze z organizacji warszawskich, a śpiewana była w czasie ćwiczeń drużyniackich i strzeleckich w Krakowie. Dwie ostatnie zwrotki powstały już w Królestwie. W Karpatach rozpowszechnili je żołnierze I-go pułku^[1].

Na ważną sprawę zwraca uwagę Stanisław Czernik w książce pod tytułem Humor i satyra ludu polskiego. Wiele pieśni podlegało cenzurze ze strony samych zbieraczy i etnografów. Zygmunt Gloger, typowy szlachcic zżymał się na pieśni antydworskie i frywolne obyczajowo. Oskar Kolberg, choć mieszczanin, był uzależniony od swoich sponsorów. Na plebanii czy w pańskim salonie chłop bał się i krępował śpiewać pieśni zbyt zuchwałe czy frywolne, ale za to „przy sobocie, po robocie” nie hamował temperamentu i wesołości^[7].

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007–2013.