Kompozytor, pianista, puzonista, trębacz i aranżer. Gry na fortepianie uczył się od szóstego roku życia się w szkole muzycznej we Lwowie, po wojnie w Instytucie Muzycznym w Gliwicach i Średniej Szkole Muzycznej w Krakowie. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie kompozycję u Stanisława Wiechowicza i fortepian u Henryka Sztompki. W czasie studiów grał jazz w klubie studenckim „Rotunda”. W 1954 r. został pianistą zespołu MM 176 w składzie: Jerzy Borowiec – ten. sxf., lider, Krzysztof Elik – cb., Zbigniew Gadomski – g., Feliks Kotarba – vib., Andrzej Kurylewicz – pf., Juliusz Mysiński – dr., Andrzej Trzaskowski – acc. W 1955 r. utworzył własny kwintet, który później przekształcił się w Sekstet Organowy Polskiego Radia w składzie: Zbigniew Gadomski – g., Ryszard Garbień – cb., Stanisław Drążek Kalwiński – acc., Andrzej Kurylewicz – org., lider, Lesław Lic – cl., Juliusz Mysiński – dr. Zespół nagrywał na potrzeby anteny radiowej muzykę rozrywkową. Na Festiwalu Młodzieży i Studentów w Warszawie w 1955 r. wystąpił jako grupa dixielandowa, a na I Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym w Sopocie w 1956 r. jako nowoczesne combo w składzie: Janusz Bednarczyk – tr., Zbigniew Gadomski – tbn., Ryszard Garbień – cb., Andrzej Kurylewicz – pf., lider, Lesław Lic – cl., Ryszard Szumlicz – dr., Jerzy Tatarak – ten. sxf., oraz Wanda Warska – voc.

W 1957 r. na II Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym w Sopocie Andrzej Kurylewicz grał w zespole Hot Club Melomani. W tym samym roku, jako pierwszy muzyk zza żelaznej kurtyny, uczestniczył z orkiestrą SDF w koncercie jazzowym w Stuttgarcie (RFN). W 1959 r. zadebiutował jako kompozytor muzyki filmowej (Powrót) i teatralnej.

W latach 1958–1971 występował na Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym Jazz Jamboree w Warszawie z zespołami Jazz Believers i Moderniści, własnym Triem, Kwartetem i Kwintetem oraz z Orkiestrą Jazzową Polskiego Radia.

W latach 1969–1978 prowadził Formację Muzyki Współczesnej, zespół o często zmieniającym się składzie, łączący jazz nowoczesny z europejską muzyką awangardową. Koncertował w kraju i za granicą. Ze wszystkimi jego zespołami współpracowała wokalistka Wanda Warska (prywatnie żona Kurylewicza). Od 1966 r. prowadził z nią Piwnicę Wandy Warskiej na Rynku Starego Miasta w Warszawie (od 1987 r. także z córką Gabrielą).

W 1975 r. poświęcił się całkowicie pracy kompozytorskiej, koncertował także jako pianista z koncertami muzyki Karola Szymanowskiego i Fryderyka Chopina. W 2000 r. utworzył własne trio (Paweł Pańta – cb., Cezary Konrad – dr.), z którym nagrał dwupłytowy album z jazzowymi interpretacjami standardów jazzowych, rozrywkowych i własnych kompozycji.

Jest autorem muzyki symfonicznej, kameralnej, sakralnej, filmowej, teatralnej i baletowej, m.in.: Concerto na tematy Jarzębskiego na puzon i orkiestrę jazzową, Pięć rozgrzewek na fortepian solo, Screenplay na orkiestrę i taśmę magnetofonową, Psalm 60. oraz Szkic do krajobrazu na orkiestrę smyczkową, Te Deum i Missa Brevis na sopran i organy, Capriccio a Due na flet i wiolonczelę, Salve Regina na chór i organy, W Weronie i Godzina się zbliża na chór mieszany i orkiestrę symfoniczną, Duet liryczny na skrzypce i fortepian, Blow the Past na kwintet dęty, Witraż w miejscowości N. na trzynaście smyczków, Kwintet klawesynowy Gabriela. Skomponował także pieśni do wierszy poetów niemieckiego baroku oraz do poezji Jana Kochanowskiego, Aleksandra Puszkina, Czesława Miłosza i Osipa Mandelsztama.

Jego karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 44 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego). Jest laureatem:

– nagród kompozytorskich na Festiwalu Polskiej Twórczości Telewizyjnej w Olsztynie w 1978 r.,

– Festiwalu Teatrów Polski Północnej w Toruniu w 1978 r.,

– Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku w 1979 r. (Brązowe Lwy Gdańskie za muzykę do filmu Lekcja martwego języka),

– Prix Italia w 1981 r.,

– nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyk 2005 (tzw. Złoty Fryderyk) za całokształt twórczości^[1].