Dzieciństwo spędziła w Petersburgu, pobierając nauki w domu. Na początku lat 20. wraz z przyrodnią siostrą Aleksandrą przyjechały do Warszawy. W wieku 16 lat rozpoczęła naukę śpiewu i muzyki. Pierwszym nauczycielem był Anatol Gertopan – muzyk, dyrygent, kompozytor. Następnie znalazła się w klasie fortepianu prof. Dobkiewicza oraz w klasie śpiewu prof. Bieliny–Skupniewskiego i Ordy. W 1932 r. w Warszawie zaczęła występować jako solistka, dając recitale w Polskim Radiu, z którym współpracowała 45 lat. Była pierwszą w Polce wykonawczynią pieśni negro-spirituals. W połowie l. 30 występowała w Warszawskiej Operze Objazdowej. W latach 1937–39 odbyła tournee koncertowe po Stanach Zjednoczonych. Drugą wojnę spędziła w Warszawie utrzymując się z lekcji śpiewu i angielskiego oraz biorąc udział w tajnych koncertach organizowanych w mieszkaniach prywatnych.

Po wojnie współpracowała z Polskim Radiem, jako solistka oraz popularyzatorka pieśni różnych narodów, pieśni afrykańskich, żydowskich i innych. Związana była równocześnie z Filharmonią Narodową, Katowicką, Gdańską i inne, koncertując w kraju i za granicą. Była równolegle pedagogiem–wokalistą w Estradzie Kameralnej Filharmonii Narodowej, prowadziła również koncerty dla dzieci.

W połowie lat 50. wycofała się z czynnego uprawiania śpiewu na rzecz pracy popularyzatorskiej, redaktorskiej i translatorskiej. W Polskim Radiu prowadziła cykl audycji słowno–muzycznych, prezentując wybitnych śpiewaków. Współpracowała z Polskim Wydawnictwem Muzycznym w Krakowie jako redaktor lub współredaktor licznych zbiorów. Zajmowała się pracą pedagogiczną, zwłaszcza kształcąc piosenkarzy m. in. Danę Lerską, Halinę Kunicką, Irenę Jarocką, Halinę Frąckowiak, Alicję Majewską i inni.

W 1968 r. odznaczona została medalem Zasłużonego Działacza Kultury^[1].