Pianista i kompozytor. W czasie wojny był studentem tajnie działającego Konserwatorium Warszawskiego w klasie fortepianu Zbigniewa Drzewieckiego i w klasie kompozycji Kazimierza Sikorskiego. Po wojnie studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. W 1948 r. uzyskał dyplom z wyróżnieniem w klasie fortepianu Zbigniewa Drzewieckiego.

Jest laureatem konkursów pianistycznych im. Béli Bartoka w Budapeszcie w 1948 r. (VI nagroda), im. F. Chopina w Warszawie w 1949 r. (III nagroda), im. Jana Sebastiana Bacha w Lipsku w 1950 r. (III nagroda).

Pod pseudonimem współpracował jako pianista i kompozytor z zespołami rozrywkowymi. Z orkiestrą taneczną Polskiego Radia pod dyrekcją Władysława Rossy towarzyszył w nagraniach i na koncertach Czwórce Szacha, Mieczysławowi Foggowi i Marcie Mirskiej. Modne przeboje grał z orkiestrą Władysława Kabalewskiego, a własne kompozycje i swingowe standardy z orkiestrą jazzową Zygmunta Krasińskiego. Brał udział w pierwszych po wojnie publicznych koncertach jazzowych, m.in. w Jam Session (1947 r.), Od ragtime’u do jitterburga (1948 r.) i Studio 49 (1949 r.).

Jedynym dźwiękowym śladem jego umiejętności jazzowych jest nagranie z 29.01.1955 parafrazy tematu I. Berlina Alexander’s Ragtime Band z niezidentyfikowaną sekcją rytmiczną, zamieszczone na LP Polish Jazz 1946–56: From „improvising jazz” series Muza 1978 r. Jest autorem ilustracji muzycznych do sztuk teatralnych, opracowań muzyki ludowej i jazzowej kompozycji instrumentalnych i orkiestrowych, m.in. Concertino na fortepian i orkiestrę, Rapsodia bułgarska, Preludium na orkiestrę jazzowo-symfoniczną, Mała suita na orkiestrę rozrywkową, Suita wielkopolska na chór i kapelę ludową, drobnych utworów instrumentalnych. Zginął tragicznie pod kołami pociągu w Świdrze koło Warszawy^[1].