Piosenka śpiewana przez załogę harcerskiego jachtu „Zawisza Czarny”; wzorowana na utworze Pod żaglami „Grażyny” ułożonym w 1935 r. w żeglarskiej drużynie harcerek „Żaby”^[1]. Autorką tekstu pierwotnego była Maria Bukarówna. Do tych słów Zawiszacy wprowadzili niewielkie zmiany i kompozycja stała się jedną z najsłynniejszych polskich pieśni żeglarskich^[5].

Zakupiony w 1934 r. w Finlandii szkuner sztakslowy (zbudowany w 1902 w Szwecji), po przebudowie na 3-masztowy jacht harcerski „Zawisza Czarny”, którego kapitanem był wówczas 68-letni szturman dalekiej żeglugi Mariusz Zaruski (1867–1941), ze swojego ostatniego rejsu powrócił do kraju na kilka dni przed wybuchem drugiej wojny światowej. Ustawiony na cumach w basenie jachtowym w Gdyni, został zniszczony przez Niemców. Ocalał po nim (być może do dzisiaj) pięknie wykonany model, który w 1938 r. wysłano przez międzynarodowego komisarza harcerzy do Australii. Był to dar za udzielenie pomocy polskiemu harcerzowi Władysławowi Wagnerowi, podróżującemu na jachcie „Zjawa III” dookoła świata.

I pozostała po nim jeszcze ta piosenka... która w okupowanej Warszawie śpiewana była także przez tych, którym życie od powicia nie płynęło „jak w baśni...”. I dopiero teraz... w jednym szeregu garnęli do serc nie tylko śpiew, żeby chociaż oczami duszy nacieszyć się widokiem morza, ale przede wszystkim cnoty rycerskie Zawiszy Czarnego z Garbowa (?–1428).

Bo przecież to On, Symbol Prawości...

„...uczy(ł) nas mężnymi być,

W czystości myśli, słowa –

Tak jak On dla Polski żyć”^[3].