Pod żaglami „Zawiszy”

Życie płynie jak w baśni,

Czy to w sztormie, czy w ciszy,

Czy w noc ciemną, dzień jasny.

Białe żagle na maszcie

Mają widok mocarny.

W sercu radość i siła,

To „Zawisza” nasz „Czarny”.

Kiedy grot ma dwie refy,

Fala pokład zalewa,

To załoga „Zawiszy”

Czuje wtedy, że pływa.

Więc popłyńmy raz jeszcze

W tę dal siną bez końca,

Aby użyć swobody,

Wiatru, morza i słońca.^[1]

Pod żaglami „Zawiszy”

życie płynie jak w bajce,

czy to w sztormie, czy w ciszy,

czy w noc ciemną, dzień jasny.

Białe żagle na masztach –

jest to widok mocarny,

w sercu radość i siła,

to „Zawisza” nasz „Czarny”.

Kiedy grot ma dwie refy,

fala pokład zalewa,

to załoga „Zawiszy”

czuje wtedy, że pływa.

Więc popłyńmy raz jeszcze

w tę dal siną bez końca,

aby użyć swobody,

wiatru, morza i słońca.^{[2], [6]}