Pernal, Adam

Zgłoszenie do artykułu: Pernal, Adam

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Nazwisko:

Pernal, Adam

Pseudonim:

Smutny

Data urodzenia:

22 grudnia 1963

Miejsce urodzenia:

Żagań

Data śmierci:

15 czerwca 2013

Miejsce śmierci:

Żagań

Informacje

Muzyk, kompozytor, aranżer, członek Kabaretu Potem. Jeden z pierwszych muzyków, którzy brali udział także w skeczach zespołu. W kabarecie zastąpił w 1986 r. Jacka Jarosza. Pozostał w zespole do końca działalności, w późniejszych latach współpracował z kabaretem Adin. Wbrew swojemu przezwisku był pogodnym człowiekiem, życzliwym dla ludzi i zwierząt. Koledzy nazywali go „psim aniołem”. Ze względu na specyficzny tryb życia i pewien rodzaj „wycofania” był przedmiotem wielu anegdot[1].

„Smutny notorycznie spóźniał się na próby. I zawsze miał niesamowite powody, z którymi nie mogliśmy dyskutować. Po prostu ciężko było sprawdzić czy akurat mówi prawdę czy nie. W związku z tym, tak na wszelki wypadek, wszystkie jego tłumaczenia traktowaliśmy jako kłamstwa. W najlepszym razie wyrafinowane kłamstwa. W swojej kolekcji łgarstw miał: gołoledź, wypadek autobusu (na próby dojeżdżał z Żagania), chorobę mamy, imieniny żony, zatrzaśnięcie się w domu, zalanie mieszkania... Najczęściej jednak nie wiedział, że jest jakakolwiek próba. Doprowadzał nas tym do szału. Potrafił spóźnić się 5–6 godzin, a czasem w ogóle nie przyjechać. Naturalnie potrzebowaliśmy coraz bardziej wiarygodnych powodów tych spóźnień. Zmieniło się to diametralnie, gdy pewnego dnia po spóźnieniu na próbę tłumaczył, że pies miał sraczkę. No cóż. Od tej pory zmienił się nasz stosunek do Smutnego. Przestaliśmy mu wierzyć i nauczyliśmy się czerpać z tego radość” – wspomina Joanna Kołaczkowska[2].

W ostatnich latach życia zmagał się z chorobą nowotworową, co poruszyło całe środowisko kabaretowe. Koledzy z wielu zespołów zorganizowali cykl koncertów charytatywnych „Chłopak z fortepianem” na rzecz bardzo kosztownego leczenia Adama[3].

Bibliografia

1. 

http://www.sikora.art.pl.
Oficjalna strona internetowa Władysława Sikory [odczyt: 03.10.2016].

2. 

Magiczny Świat Kabaretu: PaKA 1985–2001, s. 99.

3. 

Kozłowska, Agnieszka.
Archiwum prywatne.