Rzewuski, Leon

Zgłoszenie do artykułu: Rzewuski, Leon

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Właściwie:

Rzewuski, Leon

Nazwisko:

Leski, Leon

Data urodzenia:

10 stycznia 1902

Miejsce urodzenia:

Varese (Włochy)

Data śmierci:

5 listopada 1964

Miejsce śmierci:

Kraków

Informacje

Kompozytor. Syn Adama hrabiego Rzewuskiego, dziennikarza[2] oraz Olimpii Boronat, z pochodzenia Włoszki, która była śpiewaczką. Po studiach prawniczych na Uniwersytecie Warszawskim wstąpił do Szkoły Podchorążych Kawalerii i został oficerem zawodowym. Służbę wojskową odbywał w pułku Ułanów Jazłowieckich, następnie pełnił funkcję adiutanta inspektora armii generała dywizji Kazimierza Fabrycego[1].

Od 1933 r. wydawał własne kompozycje muzyki lekkiej i ludowej. W tym samym roku został członkiem Związku Autorów i Kompozytorów Scenicznych i zaczął używać pseudonimu Leski. Przed wybuchem II wojny światowej popularność zdobyły jego piosenki odwołujące się do folkloru węgierskiego, rosyjskiego[2].

Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r. Przebywał kolejno w oflagach XI B i II C w Woldenbergu, dokąd został przeniesiony w 1940 r[1]. Tam współtworzył Obozowy Teatr Rewii „Pod papierosem”. Do programu sylwestrowego 1941/1942 napisał muzykę bardzo później znanego Walczyka Warszawy (pierwsze nagranie tego utworu zostało dokonane w 1946 r. w wytwórni „Melodie” w Poznaniu)[2].

Po wojnie osiedlił się w Krakowie, a także poświęcił całkowicie muzyce[1]. Działał jako kompozytor i akompaniator, pisał ilustracje muzyczne do słuchowisk dla dzieci w rozgłośni Polskiego Radia[2]. Występował z koncertami w radio, dawał recitale w kawiarni Domu Plastyków, przygrywał do tańca w kawiarniach, m. in. w popularnej „Miodosytni”, przygotowywał opracowania muzyczne do filmów[1]. Dawał recitale fortepianowe w Domu Plastyków, nagrywał płyty w wytwórni „Gong” w Katowicach jako akompaniator Sióstr Do-Re-Mi oraz wykonawca utworów jazzowych (1947 r.)[2].

W końcu objął kierownictwo sklepu Centrali Muzycznej przy ul. Floriańskiej i zajął się kompozycją pisząc muzykę do tekstów Ludwika Jerzego Kerna, Witolda Zechentera, Władysława Krzemińskiego, Tadeusza Śliwiaka, Anny Świrszczyńskiej, Mieczysława Voita i innych. Stworzył kilka piosenek wojskowych, m. in. do słów Witolda Zechentera Gdy żołnierz się zakocha oraz do tekstu Tadeusza Śliwaka, Trzy gwiazdki. Kilka kompozycji wydał drukiem, wśród nich dwukrotnie Walczyka Warszawy nakładem Gebethnera i Wolffa (1946 i 1951 r.), Listonosza do słów Ludwika Jerzego Kerna (1954 r.) oraz popularną kiedyś Kordobę[1].

Bibliografia
Finansowanie

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013.