Najwcześniejszy zapis melodii zachowany jest w późnoosiemnastowiecznej, II części kantyczki karmelitańskiej Chybińskiego. Następny znamy z przekazu Mioduszewskiego w Pastorałkach i kolędach z 1843 r. Dzisiejsza praktyka odbiegła od tych wersji, przyjęła się melodia skomponowana przez Piotra Studzińskiego w połowie XIX w. Podaje ją Siedlecki w Śpiewniczku z 1878 r.

Tekst występuje w niewielu rękopisach: w dwóch franciszkańskich (z połowy i z końca XVIII w.), dwóch karmelitańskich (w kantyczce Chybińskiego oraz w rękopisie biblioteki klasztoru karmelitanek, sygn. 95); a także w rękopisie BJ 3639. W zbiorach drukowanych XVIII w. znajduje się w Kantyczkach Szlichtyna z 1767 (i 1785) r. w dziale „pieśni nowych” oraz w Pieśniach nabożnych z 1796 r., również w dziale „pieśni nowych”. Wszystkie te przekazy jedynie pierwszą zwrotkę mają identyczną z wersją zapisaną przez Mioduszewskiego, a która dziś jest śpiewana; pozostałe zwrotki, których w drukach jest 8, w rękopisach 8–11, są zupełnie różne, rozwijają iście barokowe koncepty, jak na przykład:

Gdyby nie te lice i śliczne źrenice,

już by Cię był zwierz pochłonął i łakome lwice^[1].

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007–2013.