Ach, ubogi żłobie, cóż ja widzę w tobie?

Droższy widok, niż ma niebo, w maleńkiej osobie.

Zbawicielu drogi, takżeś to ubogi!

Opuściłeś śliczne niebo, obrałeś barłogi.

Czyżeś nie mógł sobie, w największej ozdobie

obrać pałacu drogiego, nie w tym leżeć żłobie?

Gdy na świat przybywasz, grzechy z niego zmywasz;

A na zmycie tej sprosności gorzkie łzy wylewasz.

Któż tu nie struchleje, wszystek nie zdrętwieje?

Któż Cię widząc płaczącego łzą się nie zaleje?

Na twarz upadamy, czołem uderzamy,

witając Cię w tej stajence między bydlętami.

Zmiłuj się nad nami, obmyj z grzechów łzami,

przyjmij serca te skruszone, które Ci składamy.^{[1], [2], [3], [4], [5]}