Gdy w noc wrześniową północ wybiła,

Eskadr bojowych ogromna moc

Z szumem motorów ciszę przeszyła,

W piekło zmieniła cichą noc.

Dworce i miasta zbombardowano,

Gdy ludność była w głębokim śnie,

Gdy się niczego nie spodziewano,

Już nam zadali ciosy złe.

A wczesnym rankiem huknęły działa,

Sunęły czołgi jak widma złe,

Od huków armat aż ziemia drżała,

Jak gdyby miała rozpaść się.

Pierwsi obrońcy murem stanęli,

W porannym słońcu bagnet się lśnił.

A gdy bój przycichł, „Hurra!” Krzyknęli,

Bagnetem pchnęli wroga w tył.

A wtem lotnictwo się pojawiło

I jęło wspierać szeregi swe,

A naszych orłów widać nie było,

To nas zmusiło cofnąć się.

Tak się cofali do bram Warszawy,

Ufni, że pomoc przyjdzie nam,

Tylko nadludzki opór stawiali

U swych ojczystych polskich bram.

Lecz w końcu przemoc nas pokonała,

Bo z dala czołgów sunął się wąż,

Lecz się nie smućmy, że kraj zabrany,

Wszak nam nie będzie tak źle wciąż.^[2]