Kiedy będzie słońce i pogoda,

Wstąpże Jasiu do mego ogroda,

Nawąchasz się kwiatka pachnącego,

Napatrzysz się rumieńca mojego.

Cóż mi przyjdzie z tego napatrzenia,

Kiedy nie mam do ciebie sumienia.

A padnij-że ojcu, matce do nóg,

Da będziesz miał sumienie dalibóg.

A chybać by ja rozumu nie miał,

Żebym ciebie leniuchu ukochał.^{[1], [2], [3]}

A jak będzie słońce i pogoda,

słońce i pogoda,/bis

pójdziemy se Jasiu do ogroda./bis

Będziemy se,

fijołeczki smykać,/bis

będziemy se ku sobie pomykać./bis

Nawąchasz się

ziela kwitnącego,/bis

nasłuchasz się śpiewania mojego./bis

Cóż mi przyjdzie

z ty twojej śpiewności,/bis

kiedy nie mam ku tobie wolności./bis

Pokłońże się

ojcu, matce do nóg,/bis

a będziesz miał tę wolność dalibóg./bis^[4]

Kiedy będzie słońce i pogoda,

słońce i pogoda,

przychodź, Jasiu, do mego ogroda./bis

Nawąchasz się ziółka pachnącego,

ziółka pachnącego,

napatrzysz się liczka rumianego./bis

Cóż mi przyjdzie z twojej rumianości,

z twojej rumianości,

kiedy nie mam do ciebie wolności./bis

A padnijże ojcu, matce do nóg,

ojcu, matce do nóg,

będziesz miał wolność do mnie, dalibóg./bis^{[5], [6]}