Tę anonimową piosenkę ludową śpiewano po tragicznym upadku powstania kościuszkowskiego. Mimo pesymistycznych akcentów była znana i bardzo lubiana. Zamieszcza ten utwór Felicjan Szopski w Śpiewniku polskim (1916) za innymi dawnymi źródłami. Z tego cyklu pieśni opłakujących Naczelnika pochodzą i inne utwory ludowe oraz literackie, np.:

Padł Kościuszko w ręce wroga

A z nim i Polska nieboga!

Tym lamentom przeciwstawi się później Józef Wybicki, pisząc w Jeszcze_Polska_nie_zginela_(sl_Wybicki_Jozef) mało dziś znaną zwrotkę:

Na to wszystkich jedne głosy:

Dosyć tej niewoli

Mamy racławickie kosy,

Kościuszkę Bóg pozwoli^[3].

Śpiewniki zawierają skrócone wersje tekstu z pominiętymi ludowymi zwrotkami rugającymi występki zdrajców w czasie rozbiorów^[2].