Zapis melodii przekazują kancjonały benedyktynek staniąteckich z 1752, 1754 i 1758 r. W swej pierwszej części jest ona bardzo bliska współczesnej wersji, a zgodnej z zapisem Mioduszewskiego w Pastorałkach i kolędach z 1843 r. Wariant benedyktynek pomyślany jest wyraźnie dialogowo, a także zanotowany w dwu różnych kluczach. Melodię zupełnie inną notują cztery rękopisy franciszkanek z I poł. XVIII w. Pastorałkę śpiewano najpewniej również na tę samą melodię, co Przy onej górze, o czym zdaje się świadczyć zanotowanie w rękopisie BJ 3646 kilku jej zwrotek łącznie z tamtym śpiewem.

Tekst notowany jest bez melodii w rękopisach karmelitańskich (kantyczka Chybińskiego, rękopis biblioteki karmelitanek, sygn. 95, rękopisy BJ 3640 i 3646) oraz w rękopisie BJ 3639; zawierają go również zbiory drukowane: Kantyczki Szlichtyna z 1767 (i 1785) oraz Pieśni nabożne z 1796 r. – w obu pozycjach w dziale „pieśni nowych”. Wersja tych druków (powtórzona przez Mioduszewskiego) jest dziś najbardziej przyjęta; liczy ona 12 zwrotek. Przekazy rękopiśmienne różnią się niekiedy bardzo znacznie^[1].

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007–2013.