Jak uśmiech dziewczyny kochanej,

jak wiosny budzącej się wiew,

jak świergot jaskółek nad ranem,

młodzieńcze uczucia nieznane,

jak rosa błyszcząca na trawie,

miłości rodzącej się zew,

/tak serce raduje piosenki tej śpiew,

piosenki o mojej Warszawie./bis

Warszawo kochana, Warszawo!

Tyś treścią mych marzeń, mych snów,

radosnych przechodniów twych lawą,

ulicznym rozgwarem i wrzawą.

Ty wołasz mnie, wołasz, stęskniona

upojnych piosenek i słów –

/jak bardzo dziś pragnę zobaczyć cię znów,

o moja Warszawo wyśniona./bis

Jak pragnąłbym krokiem beztroskim

przemierzyć przestrzeni twej szmat:

bez celu się przejść Marszałkowską,

na Wisłę napatrzeć się z mostu;

dziewiątką pojechać w Aleje,

Krakowskim się wpleść w Nowy Świat

/i ujrzeć, jak dawniej za młodych mych lat,

jak do mnie, Warszawo, się śmiejesz./bis

Ja wiem, żeś ty dzisiaj nie taka,

że krwawe przeżywasz dziś dni,

że rozpacz i ból cię przygniata,

że muszę nad tobą zapłakać.

Lecz taką, jak żyjesz w pamięci,

przywrócę ofiarą swej krwi

/i wierz mi, Warszawo, prócz piosnki i łzy

jam gotów ci życie poświęcić./bis^{[1], [2], [3], [4]}