Uciekła mi przepióreczka w proso;

A ja za nią nieboraczek boso;

Każe mi się pani matki spytać,

Czyli można przepióreczkę chwytać.

A chwytajże, mój syneczku, chwytaj,

Jeno jej się pióreczek nie tykaj;

Nie chwytaj jej za te złote piórka;

Bo to moja ukochana córka. –

A jakże ją, pani matko, chwytać,

Żeby się jej pióreczek nie tykać? –

Trza zastawić mój syneczku, sieci,

To ci sama przepióreczka wleci. –^{[1], [2]}

Uciekła mi przepióreczka w proso,

a ja za nią, nieboraczek, boso.

Trzeba by się pani matki spytać,

czy pozwoli przepióreczkę schwytać.

A chwytaj-że, mój syneczku, chwytaj,

jeno jej się pióreczek nie tykaj,

nie chwytaj jej za te złote piórka,

bo to moja ukochana córka.

A jakże ją, pani matko, chwytać,

aby się jej pióreczek nie tykać?

Trza nastawić, mój syneczku, sieci,

to ci sama przepióreczka wleci.^[3]

Uciekła mi przepióreczka w proso,

a ja za nią, nieboraczek, boso.

Trzeba by się pani matki spytać,

czy pozwoli przepióreczkę schwytać.

A chwytajże, ją syneczku, chwytaj,

tylko się jej skrzydełek nie tykaj.

A jakże ją, pani matko, schwytać,

żeby się jej skrzydełek nie tykać, nie tykać?

Trza nastawić, mój syneczku, sieci,

to ci sama przepióreczka wleci.

Uciekła mi przepióreczka w proso,

a ja za nią, nieboraczek, boso.

Trzeba by się pani matki spytać,

czy pozwoli przepióreczkę schwytać.^[4]