Gdy ruszył na wojenkę,

Miał siedemnaście lat,

A serce gorejące,

A lica miał jak kwiat.

Chłopięcą jeszcze duszę

I wątłe ramię miał,

Gdy w krwawej zawierusze

Szedł szukać mąk i chwał.

Lecz śmiał się śmierci w oczy,

A z trudów wszystkich kpił,

Parł naprzód, jak huragan,

I bił i bił i bił.

A chłopcy z nim na boje

Szli z pieśnią, jak na bal,

Bo z dzielnym Komendantem

I na śmierć – iść nie żal.

Nie trwożył się moskiewskich

Bagnetów, lanc, ni dział,

Docierał zawsze z wiarą

Tam, dokąd dotrzeć chciał.

Gdy szedł zaś w bój ostatni,

Miał lat dwadzieścia dwa –

A sławę bohatera,

A moc i dumę lwa.

Świsnęła mała kula

I grób wyryła mu,

Bohaterowi łoże, –

Posłanie wieczne lwu.

Rycerski pędził żywot,

Rycerski znalazł zgon;

Armaty mu dzwoniły,

A nie żałobny dzwon.

Chorągwie się skłoniły

Nad grobem, na czci znak,

A stara brać żołnierska,

Jak dzieci, łkała tak.

Sam nawet Wódz Naczelny

Łzy w dobrych oczach miał,

Ukochanemu chłopcu

Na trumnę order dał.

A wiecie wy żołnierze,

Kto miał tak piękny zgon,

Kto tak Ojczyźnie służył –

Czy wiecie, kto był On?

Otwórzcie złotą księgę,

Gdzie bohaterów spis,

Na czele w niej widnieje:

Pułkownik Kula-Lis(1).^{[1], [2], [3]}