Teofil Lenartowicz napisał Kalinę najpierw jako wiersz zamieszczony w warszawskim noworoczniku Niezapominajka w lipcu 1844 r. W bogatej twórczości Lenartowicza poświęconej przyrodzie i ziemi Mazowsza, drzewa miały swoją symbolikę i personifikację animistyczną. Na ten temat można ułożyć swego rodzaju magiczny alfabet poety, na przykład kalina była dla niego wiejską dziewczyną pochyloną nad potokiem, tak zresztą opisywaną jak w tej popularnej piosence. Wszystkich zachwycił wierszyk o kalinie, do którego muzykę wkrótce skomponował, przyjaciel poety, Ignacy Marceli Komorowski.

Szybko Kalina wydostała się z salonu na ulicę, gdzie można było usłyszeć ją w wykonaniu podwórzowych śpiewaków. Jak wspomina Stanisław Wasylewski w swojej książce Życie polskie w XIX wieku, w roku 1847 popularność tej pieśni była tak znaczna, że grożącą Warszawie cholerę „odstraszano aksamitnymi dźwiękami Kaliny”.

Kalina przyniosła swoim autorom wielkie szczęście. Bo choć zapomniano wiele innych utworów literackich i muzycznych z ich dorobku, jednemu i drugiemu wyryto na kamiennych nagrobkach słowa: „Twórcy Kaliny – rodacy!”. Lenartowiczowi na krakowskiej Skałce, a Komorowskiemu na warszawskich Powązkach^[6].

Kalina bardzo szybko zdobyła szeroką popularność, która przetrwała do czasów współczesnych. Pieśń wykonywana jest w dwóch wersjach: jako utwór estradowy w formie bardziej rozwiniętej oraz w łatwiejszej do zapamiętania formie zwrotkowej, opracowanej na użytek powszechny^[2].

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007–2013.