Zapis melodii znajdujemy we wszystkich kancjonałach benedyktynek staniąteckich, począwszy od rękopisu Boczkowskiego z 1705 r. oraz w kantycze karmelitańskiej Chybińskiego i rękopisie biblioteki karmelitanek, sygn. 95. Tę ostatnią wersję podaje również Mioduszewski w Pastorałkach i kolędach z 1843 r. Dzisiejsza praktyka przetworzyła nieco melodię, zachowując pierwotny schemat rytmiczny.

W najstarszym znanym zapisie (rękopis BJ 3647) tekst liczył 3 zwrotki – podajemy z nich 2 pierwsze (por. wersja 1); w rękopisach nieco późniejszych (BJ 3639, 3640 i kancjonałach z melodiami) było ich już do 9; rozwijano w nich wątek pasterski, stąd tytuł kolędy, figurujący w kantyczce Chybińskiego: Konwokacyja pastuszków z różnych stron do Nowonarodzonego Pana Jezusa. Drukowane zbiory zamieszczają kolędę dopiero w XIX w^[1].

Trzeci wariant tekstu pochodzi z Krakowa^[3].

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007–2013.