Zapis melodii znajduje się we wszystkich kancjonałach benedyktynek staniąteckich począwszy od rękopisu z 1707 r. Tę samą muzykę z drobnymi odchyleniami rytmicznymi, podają trzy kancjonały franciszkanek z I poł. XVIII w.; trzy inne podają sam tekst. Rękopisy karmelitanek nie zawierają melodii, cztery z nich (kantyczka Chybińskiego, rękopis z biblioteki klasztornej, sygn. 95, rękopisy BJ 3640 i 3642) przekazują tekst.

Inną wersję melodii, śpiewaną w połowie XVIII w., notuje zaginiona tabulatura organowa (por. Henryk Opieński: Kilka kart nieznanej tabulatury, „Rocznik Muzykologiczny” 1936). W początku XIX w. znano trzy wersje tego śpiewu; zamieszcza je Mioduszewski (Śpiewnik kościelny, 1838). (...) Melodia będąca dziś w użyciu pochodzi w pierwszej części z I wersji podawanej przez Mioduszewskiego, w drugiej części z wersji II.

Tekst pieśni oprócz wyżej wymienionych rękopisów podają zbiory drukowane z lat 1734 (i 1769), 1745, 1754, 1767, (i 1785), 1796, 1799. Liczy on 8 zwrotek^[2].