Kompozytor i pianista. Absolwent Akademii Muzycznej w Warszawie, profesor nauk medycznych. Gry na fortepianie uczył się od ósmego roku życia, początkowo prywatnie u miejscowego organisty, potem w Podstawowej Szkole Muzycznej i Średniej Szkole Muzycznej we Włocławku, dokąd przeniósł się w 1945 r. Pierwszą kompozycją, którą napisał w wieku lat dwunastu, było tango Tęsknota i miłość. Po maturze starał się o przyjęcie na studia medyczne i muzyczne. Tradycje rodzinne sprawiły, że został lekarzem, z muzyką jednak nie zerwał. Jeszcze w czasie studiów utworzył żeński i męski kwartet rewelersów Cztery Szmery, z którego wyłonił się w 1951 r. Teatrzyk Piosenki Lekarzy Eskulap. Napisał dla niego blisko dwieście piosenek, które wykorzystane zostały w ponad dwudziestu programach estradowych, m.in. Grunt żebyśmy zdrowi byli, Na zdrowie i Śmiech to zdrowie. Prowadzony przez niego przez trzydzieści lat Eskulap zawsze występował społecznie. Dał około czterech tysięcy koncertów w kraju oraz w ośrodkach polonijnych USA i Kanady.

Jest także kompozytorem:

– muzyki do dwunastu filmów krótkometrażowych, m.in. Rok Franka W., Piąta rano, Wyspa kobiet, Pryzmat, Przenikanie, We dwoje i Perspektywa;

– muzyki do widowisk muzycznych No to cyrk i Fredro dla dorosłych;

– piosenek dla kabaretu Koń i magazynu radiowego 60 minut na godzinę;

– piosenek m.in. dla Waldemara Koconia, Dany Lerskiej, Jerzego Połomskiego, Ireny Santor, Piotra Szczepanika i Ewy Śnieżanki.

Jest bohaterem hasła w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 179 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego), filmu dokumentalnego Grunt żebyśmy zdrowi byli... (reż. Wacław Florkowski) i programu telewizyjnego Jerzy Woy (reż. Anna Barcikowska). W 2003 r. ukazała się książka o trzydziestoletniej działalności Teatrzyku Piosenki Lekarzy Eskulap Śpiewający konsyliarze (z CD Eskulap z piosenkami z lat 1965–1975), wydana przez Domenę^[1].