Drobner, Mieczysław

Zgłoszenie do artykułu: Drobner, Mieczysław

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Nazwisko:

Drobner, Mieczysław

Data urodzenia:

3 listopada 1912

Miejsce urodzenia:

Kraków

Data śmierci:

17 marca 1986

Miejsce śmierci:

Łódź

Informacje

W 1933 r. ukończył studia kompozycji i dyrygentury w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego w Krakowie, a następnie kształcił się w Wiedniu, by po powrocie do kraju zdobyć w 1937 r. dyplom magistra muzykologii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studiował również matematykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, stąd łatwość poruszania się w dziedzinie akustyki muzycznej, której – wraz z tragicznie zmarłym prof. Markiem Kwiekiem – był polskim prekursorem[3].

Od 1931 r. do wybuchu wojny był dyrygentem Opery Krakowskiej. Po kampanii wrześniowej do 1941 r. mieszkał we Lwowie, a następnie w Czeboksarach, stolicy Czuwaskiej Autonomicznej Republiki, gdzie pracował jako kierownik artystyczny Zespołu Pieśni i Tańca Pionierów. Tam też, tłumacząc z rosyjskiego wiersz Adama Ważyka pt. Partizanskaja piesnja skomponował muzykę oraz nazwał utwór „Pieśnią polskich partyzantów” („Gdzie się most załamie”). Z jego wojennej twórczości kompozytorskiej, prócz wspomnianej piosenki z 1943 r. i późniejszych, na szczególną uwagę zasługują dwie: „Rapsodia na skrzypce” oraz „Marcia di brawura” na fortepian (1943 r.), a także pieśni do słów Haliny Bielakowej „Wspomnienia o kobietach-żołnierzach” (1944 r.). W III Dywizji pełnił funkcję instruktora Wydziału Polityczno-Wychowawczego. Po wyzwoleniu Lublina został odkomenderowany do Ministerstwa Kultury i Sztuki, gdzie objął stanowisko dyrektora departamentu muzyki (1944–1946). Od 1946 r. wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi, pełniąc kolejno funkcje prorektora (1949–1954), a w latach 1954–1957 rektora[1].

Równocześnie od 1946 do 1954 r. był kierownikiem Wydziału Muzycznego Łódzkiej Rozgłośni Polskiego Radia i przyczynił się do powstania Orkiestry Radiowej prowadzonej przez Henryka Debicha. Przygotowywał także prezentowane na antenie łódzkiej i ogólnopolskiej słowno-muzyczne audycje upowszechnieniowe. Podobny charakter miały artykuły publikowane w latach 1947–1949 w „Poradniku Muzycznym”.

W 1954 r. wspólnie z Władysławem Raczkowskim i Kazimierzem Sikorskim założył Stowarzyszenie Przyjaciół Opery, które powołało do życia Operę Łódzką. W latach 1954–1956 był jej pierwszym kierownikiem artystycznym. Od 1958 r. powrócił do rodzinnego Krakowa, gdzie do 1961 r. piastował stanowisko dyrektora Miejskiego Teatru Muzycznego, a w latach 1958–1978 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, od 1971 r. jako profesor. W latach 1969–1972 był dziekanem Wydziału Teorii, Kompozycji i Dyrygentury krakowskiej uczelni, od 1961 r. prowadził Zakład Akustyki Muzycznej, której poświęcił dużą część swoich publikacji, w tym pozycje: Akustyka muzyczna (PWM, Kraków 1953) oraz Instrumentoznawstwo i akustyka (PWM, Kraków 1960), jak również wiele artykułów.

Mieczysław Drobner jest laureatem wielu odznaczeń i nagród, m.in. otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi (1945 r.), Złoty Krzyż Zasługi (1952 r.), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1956 r.), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1964 r.), Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki II stopnia (1969 r.)[2].

Bibliografia

1. 

Niech wiatr ją poniesie: antologia pieśni z lat 1939–1945, s. 776, 777.

2. 

http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/os_drobner_mieczyslaw.
Internetowy serwis dotyczący polskiej kultury [odczyt: 22.07.2009].

3. 

Drobner, Stefan.
Syn Mieczysława Drobnera.