Kompozytor, wiolonczelista i pedagog. Gry na skrzypcach i fortepianie uczył się w domu. Absolwent Polskiego Konserwatorium Muzycznego w Gdańsku w klasie wiolonczeli. Kompozycję studiował u Wernera Schramma i Alfreda Paetscha. Od 1935 r. współpracował z radiem jako instrumentalista i aranżer muzyki rozrywkowej. Po wojnie grał w gdańskiej orkiestrze symfonicznej, prowadził też chór studencki przy Politechnice Gdańskiej. Komponował repertuar popularny i rozrywkowy dla Orkiestry Polskiego Radia w Katowicach pod dyrekcją Jerzego Haralda, Studia M-2 pod dyrekcją Bogusława Klimczuka i Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie pod dyrekcją Stefana Rachonia, a także dla orkiestr radiowych w Krakowie, Bydgoszczy i Łodzi. W latach 1954–1980 był wykładowcą kompozycji i instrumentacji Akademii Muzycznej w Gdańsku.

Jest kompozytorem:

– licznych utworów orkiestrowych, m.in.: Poemat symfoniczny Młodość, Symfonia kaszubska, Suita chmur, Allegro symfoniczne, Capriccio per orchestra, Polska suita ludowa;

– utworów kameralnych, m.in. Kwartet smyczkowy, Trio na flet, klarnet i wiolonczelę, Sonata na wiolonczelę, Millitarium na wiolonczelę i 11 instrumentów, Tryptyk na trzy wiolonczele; baletów Frak, Gdańska noc, opery Pani Helena (libr. Jerzy Walden, Mirosław Łebkowski), muzyki chóralnej, teatralnej, ilustracji radiowych;

– instrumentalnej muzyki rozrywkowej, m.in. Suita rozrywkowa, Gospoda pod Gołym Niebem, Senza Titullo, Parafraza na temat walca Raula, Walc Maria, Walc Irena, Walc krynicki, Galop kawalerski, Piękna Ormianka, Serenda taneczna, Oberek „Groteska”, Cygańskie konie, Taniec wschodni, Walc rozrywkowy nr 2, Serenada twist nr 2, Madison, Lipiec w Sopocie, Szkic liryczny nr 2;

– oraz piosenek m.in. dla Barbary Dunin, Marty Mirskiej, Reginy Pisarek^[1].