Klimczuk, Bogusław

Zgłoszenie do artykułu: Klimczuk, Bogusław

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Nazwisko:

Klimczuk, Bogusław

Pseudonim:

Marecki, Ryszard

Data urodzenia:

19 października 1921

Miejsce urodzenia:

Kozienice

Data śmierci:

12 kwietnia 1974

Miejsce śmierci:

Warszawa

Informacje

Pianista, kompozytor, aranżer i dyrygent. Gry na fortepianie uczył się od szóstego roku życia, początkowo pod kierunkiem matki. Po maturze studiował w klasie fortepianu Józefa Śmidowicza w Konserwatorium Warszawskim, które ukończył w czasie okupacji. Po wojnie kierował zespołem Teatru Objazdowego w Radomiu. W 1947 r. przeniósł się do Gdyni, gdzie utworzył zespół Boogie Band, skupiający muzyków Wybrzeża. W latach 1948–1950 pracował jako pianista w orkiestrze grającej na MS „Batory”. Po powrocie do kraju prowadził zespół jazzowy. W latach 1952–1958 związany był z wojskowymi zespołami artystycznymi: Zespołem Pieśni i Tańca Orkiestry Wojskowej w Bydgoszczy, Reprezentacyjnym Zespołem Pieśni i Tańca Marynarki Wojennej w Gdyni i Centralnym Zespołem Artystycznym Wojska Polskiego w Warszawie.

W 1959 r. rozpoczął współpracę z Polskim Radiem, początkowo jako pianista, potem jako aranżer, kompozytor i lider własnego zespołu instrumentalnego. W 1962 r. stanął na czele zespołu do nagrań muzyki rozrywkowej Studio M-2. Zostało ono dwukrotnie – w 1963 r. w Berlinie i w 1964 r. w Warszawie – wyróżnione przez Międzynarodową Organizację Radia i TV OIRT za poziom artystyczny i techniczny nagrań muzycznych, a Bogusław Klimczuk otrzymał nagrodę Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji.

Od 1966 r. był dyrygentem warszawskiej Orkiestry Tanecznej Polskiego Radia i Telewizji, z którą współpracowała grupa najzdolniejszych polskich aranżerów, m.in.: Leszek Bogdanowicz, Roman Czubaty, Henryk Czyż, Wojciech Karolak, Andrzej Kurylewicz i Wroblewski_Jan_P. Dokonał z nią licznych nagrań archiwalnych muzyki instrumentalnej i piosenek. Kilkakrotnie towarzyszył solistom na festiwalach w Opolu i Sopocie, koncertował też za granicą, m.in. w ZSRR, NRD, RFN, Bułgarii, Rumunii i Czechosłowacji.

Pełnił funkcję opiekuna artystycznego debiutujących zespołów i solistów, m.in. grupy Novi Singers, zespołu Ali-Babki, Ireny JarockiejUrszuli Dudziak. Był inicjatorem plebiscytu Radiowa Piosenka Miesiąca, współautorem audycji radiowych Piosenki od ręki, Radiowe studio piosenkiMikrofon dla wszystkich oraz pomysłodawcą i współorganizatorem Międzynarodowej Wiosny Estradowej w 1972 r.

Jest kompozytorem:

– muzyki do przedstawień baletowych Krak, Neptun, Historia trzech lalek, Żołnierz i dziewczyna, Legenda o Warsie i Sawie;

– opery jednoaktowej Odwiedziny na wsi;

– musicalu Och! Laleczko (libr. J. Kondracki);

– licznych utworów instrumentalnych, w tym także sygnału festiwalu opolskiego;

– około trzystu piosenek, m.in. dla Stana Borysa, Anny German, Grupy ABC, Marii Koterbskiej, Steni Kozłowskiej, Haliny Kunickiej, Heleny Majdaniec, Sławy Przybylskiej, Joanny Rawik, Trubadurów, Wiatraków, Mieczysława Wojnickiego i dla dzieci.

Jego karierze poświęcony jest program telewizyjny Piosenki Bogusława Klimczuka i hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 39 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego). Jest laureatem:

– III nagrody za piosenkę Jest Warszawa na Coupe d’Europe w Bernie (Szwajcaria) w 1970 r.,

– wyróżnienia za piosenkę Corrida na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole ’63,

– III nagrody za Smutno ci, gorzko ci oraz czterech wyróżnień za piosenki Zanim zaśniesz, Miłość jest czekaniem, Lubię, kogo lubięO la la, może jutro na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole ’68,

– nagrody Ministra Kultury i Sztuki za piosenkę Marsjanie nie zagrażają Ziemi i Złotego Mikrofonu za Barwy ziemi na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole ’70,

– wyróżnienia za piosenkę Królowa Barbara na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole ’71,

– Brązowego Gronostaja za Ikonę na Festival International des Variétés et Music-Halls w Rennes (Francja) w 1972 r.,

– Srebrnych Pierścieni Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu w 1980 r. i 1985 r. za piosenki Polskie wzlatują orłyNarodziłaś mi się z wiatru (nagrody pośmiertne).

W 2002 r., z okazji 80-tej rocznicy urodzin, jego imię otrzymał Miejski Dom Kultury w rodzinnych Kozienicach, gdzie odbywa się także konkurs jego imienia dla piosenkarzy-amatorów[1].

Bibliografia