Klarnecista, saksofonista tenorowy i sopranowy, kompozytor i aranżer. Absolwent Wydziału Muzykologii Średniowiecznej Akademii Teologii Katolickiej (dawna nazwa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego) i Wydziału Teorii i Kompozycji Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie. Jako jazzman debiutował w 1966 r. w zespole Hagaw. W latach 1967–1971 grał w zespole Old Timers. Wystąpił z nim na Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym Jazz Jamboree ’67 w Warszawie oraz Studenckim Festiwalu Jazzowym „Jazz nad Odrą” ’68 we Wrocławiu, gdzie Old Timers zdobył I nagrodę w kategorii zespołów tradycyjnych. Współpracował z Big Bandem „Stodoła”. W ankiecie czytelników miesięcznika „Jazz” zajął I miejsce w kategorii „Klarnet” w 1970 r. W 1971 r. utworzył pierwszy własny zespół Jazz Carriers, z którym odnosił sukcesy w konkursach i na festiwalach w kraju i za granicą.

W latach 1975–1978 współpracował z grupą Krzysztofa Sadowskiego i Kwintetem Alber-Strobel. W 1978 r. współtworzył Sun Ship. Równocześnie współpracował z Orkiestrą Polskiego Radia i Telewizji Studio S-1 pod kierownictwem Andrzeja Trzaskowskiego, Studiem Jazzowym Polskiego Radia, grupą Swing Session i własnymi zespołami, które tworzył okazjonalnie do koncertów i nagrań. Prowadził zajęcia dydaktyczne dla początkujących jazzmanów podczas Warsztatów Muzycznych w Chodzieży. Koncertował w USA. Był stypendystą Manhattan School of Music w klasie kompozycji i aranżacji Boba Brookmeyera.

Jest bohaterem hasła w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 28 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego). Zrealizował recitale TV w cyklu Panorama Jazzu Polskiego z zespołami Sun Ship i Swing Session. Od 1993 r. współpracuje z grupą Sami Swoi i Casino Band w Baden-Baden (Niemcy). Jest kompozytorem muzyki teatralnej i filmowej, tematów jazzowych Hej, przeleciał „Ptaszyn”, I’ll Remember Trane, Jarmark, Lullaby for M., Mrówka, jak wiemy, Niepotrzebne skreślić, Przede wszystkim proszę nie ryczeć, Walz for Billy i Z przeniesienia oraz piosenek^[1].

Był inicjatorem projektu „Duke po polsku” przygotowanego wspólnie z Wojciechem Młynarskim w 1999 r. z okazji 100 rocznicy urodzin Duke’a Ellingtona.

W 2002 r. wyjechał do Islandii, gdzie przez szereg lat prowadził działalność edukacyjną i gdzie stworzył młodzieżowy big band^[2].