Żytomirski, Eugeniusz

Zgłoszenie do artykułu: Żytomirski, Eugeniusz

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” mieszczący się w Krakowie, przy ul. Krakusa 7, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 z późn. zm.), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.

Nazwisko:

Żytomirski, Eugeniusz

Pseudonim:

Czarny

Tomski, Ryszard

Tomski, Jerzy

Data urodzenia:

1911

Miejsce urodzenia:

Taganrog (Rosja)

Data śmierci:

1975

Miejsce śmierci:

Toronto

Informacje

Autor tekstów. W 1931 r. rozpoczął w Warszawie studia prawnicze i polonistyczne; studiował też rusycystykę i muzykę. W latach 1930–1934 należał do grupy literackiej „Kadra”[3]. Działalność literacką rozpoczął sztuką „Pod wiatr” (1933). Jako poeta debiutował zbiorem wierszy „Bez w samolocie” (1934). W 1936 r. napisał teksty piosenek do filmu „Wierna Rzeka”, m.in. Pieśń tęsknoty (muz. Tadeusz Górzyński)[4]. Pracował jako dziennikarz, m.in. w „Polsce Zbrojnej”. Jesienią 1939 r. napisał słowa słynnej piosenki okupacyjnej Ukochana ja wrócę[3].

Tuż po wojnie działał w Poznaniu, jako dziennikarz, autor i kompozytor piosenek. Autor operetki „Kariera panny Mery”. W latach 1947–1949 naczelny redaktor tygodnika „Film”. W latach 50. i 60. zajmował się działalnością literacką, czynny także jako krytyk filmowy i teatralny. W 1968 r. wyjechał z Polski, najpierw do Niemiec, a potem docelowo do Kanady, gdzie zmarł[4].

Po II wojnie światowej jego piosenki nagrywano na płytach „Mewa” i „Melodie”; pisał niekiedy pod pseudonimem Ryszard Tomski[3] oraz Jerzy Tomski[4]. Największym jego przebojem było Siedem czerwonych róż, napisane do muzyki Jana Maklakiewicza tuż przed wybuchem wojny[3].

Inne piosenki:

Walcząca Warszawa (1944) – współautor z Zbigniew Krukowskim,

Śnieg (muz. i sł., 1947),

Miłości nie ma (muz. i sł., 1947),

Czy wiesz co znaczy kochać (muz. Ildefons Gwizdała, 1947),

Nowa wiosna (muz. Tadeusz Kwieciński, 1949),

Walc jesienny (muz. Zygmunt Karasiński, 1949),

Bałtyku jasny brzeg (muz. Zygmunt Karasiński, 1950),

Buduj Warszawę (muz. Jan Maklakiewicz, 1950),

Murarski walc (muz. Feliks Rybicki, 1951),

Jakże pisać mam do chłopca (muz. Feliks Rybicki, 1951),

Dla kraju (muz. Jan Maklakiewicz, 1951),

Fontanna na rynku (muz. Jan Maklakiewicz, 1952),

Pada cichy deszcz (muz. Zygmunt Karasiński, 1955),

Warszawskie refreny (muz. Władysław Szpilman, 1955),

Pewnego dnia (muz. Zygmunt Karasiński, 1957).

Inne źródła: por.: Zbigniew Pitera „Przeminęło z filmem” (Warszawa 1987); „Historia filmu polskiego”, t. 2 (Warszawa 1988); Zbigniew Adrjański „Kalejdoskop estradowy” (Warszawa 2002), zbiory nut z lat 40 ub.w., notatki wł. autora[4].

Bibliografia