Cieszmy się, bracia, nadzieją,

Że nam wrócą dawne czasy,

Że nam jeszcze zajaśnieją

Karabele, słuckie pasy,

Kontusze, kołpaki, rysie,

I owe zwyczaje dawne,

Nade wszystko owo sławne

Staropolskie: „Kochajmy się!”

Polskie nosili odzienie,

Sławniejsze od nas naddziady,

Czemuż, proszę, uniżenie,

Nie wstępujemy w ich ślady.

Nasz Stefan Batory wielki,

Gromiąc moskiewskie bojary,

Nie przywdziewał kamizelki,

Lecz kontusze i czamary.

Bierz więc kontusze, żupany,

Wzgardź obcym strojem, Polaku,

Ten, co gromił bisurmany,

Nie wjeżdżał do Wiednia we fraku.

W kontusze, bracia, w kontusze!

Bo chcąc dobrym być Polakiem,

Nie dosyć mieć polską duszę,

Potrzeba się rozstać z frakiem.

Wyście panie, temu winne,

Żeśmy fraki pokochali,

Okażcie nam humor inny,

My się będziem przebierali.

Wy synom waszym Sarmatki,

Zachwalajcie strój Polaka,

Ci przyjmą radę od matki

I powezmą wstręt do fraka.

I wy, młodości boginie,

Co tysiącem serc władacie,

Chciejcież kochać tych jedynie,

Którzy chodzą w polskiej szacie.

Wszakże Polek zacnych wdzięki

Rodziły męstwo do boju,

I dziś na skinienie ręki

Wszyscy staną w polskim stroju.^{[1], [4], [6], [7]}