Panna Konstancja Gładkowska wpisała Chopinowi do albumu aż dwa czułe wierszyki, z których wynikało, że „nikt go, tak, jak go w Polsce kochają, kochać nie będzie”. Chór przyjaciół pod batutą Elsnera, żegnał go przy warszawskich rogatkach Kantatą na głosy męskie z towarzyszeniem gitary napisaną:

Choć opuszczasz nasze kraje,

Lecz serce twoje wpośród nas zostaje!

Na dzień przed odjazdem z Warszawy Fryderyk wymknął się na pożegnalną „hulankę” w towarzystwie paru najmłodszych przyjaciół i tam podobno powstała owa wesoła piosenka Hulanka. Był oczywiście w tym gronie także Stefan Witwicki, który tekst ten, natchniony zabawą, napisał^[3].

Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.