Kołysanka o zakopanej broni

Zgłoszenie do artykułu: Kołysanka o zakopanej broni

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Tytuł:

Kołysanka o zakopanej broni

Smutna rzeka

Autor słów:

Krahelska, Krystyna Irena

Autor muzyki:

Krahelska, Krystyna Irena

Data powstania:

1941

Miejsce powstania:

Puławy

Informacje

Irena Krahelska w oparciu o wojenny notatnik Krystyny Krahelskiej ustaliła, że Kołysanka została napisana, podczas pobytu autorki w Puławach. W okresie świąt Bożego Narodzenia nauczyła słów i melodii „Andrzeja Czarnego” – Witolda Krassowskiego, żołnierza z pułku Armii Krajowej „Baszta”, który miał zawieźć tę piosenkę oraz nastrojowego Kujawiak do Warszawy.

Prócz wersji oryginalnej istniały jeszcze dwie wersje Kołysanki. W pierwszej, mimo drobnych zmian, został zachowany w całości tekst Krystyny Krahelskiej. W drugiej bezimienny autor pozmieniał nieco dwie pierwsze zwrotki i dopisał trzecią (por. wersja 2). Warto dodać, że „smutna rzeka” jak wynika z zapisów autorki to rzeka Szczara, w rodzinnych Mazurkach[1].

Od 1942 r. utwór śpiewany był przede wszystkim w oddziałach leśnych Lubelszczyzny, gdzie autorka przebywała w tym czasie w okolicy Puław i we Włodawie[5].

Kołysankę drukowano m.in. w Pieśniach polskich wydanych w 1945 r. w Brunszwiku, w zbiorku Pieśni narodowe, artystyczne, partyzanckie, ludowe wydanym w 1945 r. w Łodzi[1], w ósmym numerze tygodnika „Orka” (28 lipca 1957)[5], w Śpiewniku Władysława Cichockiego, który ukazał się w 1963 r. w Warszawie, oraz w zbiorku Smutna rzeka, wydanym w XX rocznicę Powstania w Londynie i poświęconym wyłącznie Krystynie Krahelskiej-„Danucie”[1].

Piąty i szósty wariant tekstu został nadesłany przez uczestników w ramach konkursu zorganizowanego staraniem Zarządu Głównego Związku Młodzieży Wiejskiej oraz redakcji tygodnika „Nowa Wieś”.

W 1946 r. pieśń opublikował J. K. Lasocki według zapisu Władysława Szubzdy (Pieśni narodowe, artystyczne, s. 18). Wersja tam podana różni się od obecnie stosowanej zastosowaniem rytmu punktowanego na pierwszej części taktu (t. 2, 3, 6, 8, 10), na trzeciej części taktu (t. 3) oraz brakiem synkopy w t. 6, 10. Tok melodii jest identyczny w obu zapisach z wyjątkiem drobnej odmiany w takcie kadencyjnym[4].

Bibliografia