Dalej, chłopcy, bierzma kosy

I krzyknijmy razem:

Polsko! Świetne twoje losy

Tern wrócim żelazem.

Albośmy to nie Krakusy,

Albośmy to jacy?

Nie masz ci to polskiej duszy

Jako Krakowiacy!

Dana, moja dana! Ojczyzno kochana!/bis

Nie płaczcie nas cne dziewoje,

Ze idziem na boje,

Chociaż odniesiemy blizny,

Wszak to dla Ojczyzny.

Uszyjcie nam dwubarwiste

Chorągiewki czyste,

A od każdej się powali

Po tysiąc Moskali!

Dana, moja dana!...

Precz dzisiaj taki mospanie,

Co się lękasz boju,

Lepszy ja w białej sukmanie,

Niż ty w Niemca stroju.

Dziś kto pierwej w boju stanie,

Ten jest mościpanie,

Kto się kryje za okopem

Nie wart być i chłopem.

Dana, moja dana!...

Uciekajcie w stepy, Rusy,

Bo idą Krakusy!

Was i czarci nie zasłonią

Przed ich dzielną bronią.

U Krakusa nie pomoże

Ani: „Święty Boże!”

Szablą liźnie, kulą gwiźnie,

Aż się Rus obliźnie!

Dana, moja dana!...

Krakusy się nie ulękną,

Choć armaty jękną.

Śmiałem sercem w boju staną

Za Polskę kochaną.

A gdy Moskali zbijemy

I do dom wrócimy,

Wtenczas krzykniem: „Bogu chwała!

Polska nasza cała!”

Dana, moja dana!...^{[1], [3], [5]}

Dalej, chłopcy, bierzmy kosy

i krzyknijmy razem:

– Polsko! Świetne twoje losy

tym wrócim żelazem.

Albośmy to nie Krakusy,

albośmy to jacy?

Nie masz ci to polskiej duszy

jako Krakowiacy!

/Danaż nasza, oj dana,

Ojczyzno kochana!/bis

Precz dzisiaj taki mospanie,

co się lękasz boju –

lepszy ja w białej sukmanie,

niż ty w obcym stroju.

Dziś, kto pierwej w boju stanie,

ten jest „mościpanie”,

kto się kryje za okopem,

nie wart być i chłopem!

Danaż nasza, oj dana,

Ojczyzno kochana!^[2]