Wszystkie się pola zazieleniły,

Śnieg potokami z gór spływa,

Od mołotkowskiej świeżej mogiły

Jakiś się tętent odzywa.

Dziwny, tajemny lęk ludzi bierze,

Trwożni czekają, zdziwieni,

Czyli to z grobu wstali żołnierze,

Co legli przeszłej jesieni?

Słychać już tętent, słychać na moście,

Tam – od potoków – od boru,

Pewno to konno znów jadą goście,

Do Mołotkowa – do dworu.

Jadą i, znużeni drogą,

Jakie wesołe ich miny,

Bo tu się przecież spodziewać mogą

Prawdziwie polskiej gościny.

Tu nie szczędzono – trza wspomnieć o tem –

Przyjęcia, dach, ni chleba,

Tego nie można zapłacić złotem,

Zapłacić piosenką trzeba.

Na Mołotkowa – hej! – Polu długiem

Wysokie zboże powschodzi,

Bo jest zorane granatów pługiem,

A żyzne krwią polskiej młodzi.^{[1], [2], [4], [6]}

Wszystkie się pola zazieleniły,

Śnieg potokami z gór spływa,

Od mołotkowskiej świeżej mogiły

Jakiś się tętent odzywa.

Dziwny, tajemny lęk ludzi bierze,

Trwożni słuchają – zdumieni,

Czyżby to z grobu wstali rycerze,

Co legli przeszłej jesieni?

Słychać znów tętent, słychać na moście,

Tam od Nadwornej, od boru:

Pewnie to konno zjeżdżają goście

Do Mołotkowa, do dworu.

Jadą i chociaż znużeni drogą,

Jakże wesołe ich miny!

Boć tu się przecie spodziewać mogą,

Prawdziwie polskiej gościny.

Tu nie szczędzono trza wspomnieć o tem –

Serca, ni dachu, ni chleba,

Tego nie można zapłacić złotem –

Piosenką zapłacić trzeba.

Na Mołotkowskiem – hen – polu długiem

Wysokie zboże powschodzi,

Bo jest zorane granatów pługiem,

A żyzne krwią polskiej młodzi.^[3]