Pije Kuba do Jakuba,

Jakub do Michała

wiwat ty, wiwat ja,

kompanija cała.

A kto nie wypije,

tego we dwa kije,

łupu cupu, łupu cupu

tego we dwa kije.

Dawniej, panie, choć w żupanie,

szlachcic złoto dźwiga;

dzisiaj spięto, kuso, ścięto,

a w kieszeni figa.

Kto bez grosza żyje,

tego we dwa kije,

łupu cupu, łupu cupu

tego we dwa kije.

Koroneczki, perełeczki

miała pani sama,

dziś szynkarka i kucharka

chodzi jakby dama.

Kto nad stan swój żyje,

tego we dwa kije,

łupu cupu, łupu cupu,

tego we dwa kije.

Indyk z sosem, zraz z bigosem

jadły dawne pany,

dziś ślimaki i robaki

jedzą jak bociany.

Kto żabami żyje,

tego we dwa kije,

łupu cupu, łupu cupu,

tego we dwa kije.

Pili nasi pradziadowie,

każdy wypił czarę,

jednak głowy nie tracili,

bo pijali w miarę.

Kto nad miarę pije,

tego we dwa kije,

łupu cupu, łupu cupu,

tego we dwa kije.^{[1], [2]}

Pije Kuba do Jakuba,

Jakub do Michała,

wiwat ty, wiwat ja

kompanija cała.

A kto nie wypije,

tego we dwa kije.

Łupu cupu, cupu łupu,

póki nie wypije.

Dawniej, panie,

choć w żupanie,

szlachcic złoto dźwiga,

dzisiaj kuso, ścięto, spięto,

a w kieszeni figa.

Kto bez grosza żyje,

tego we dwa kije.

Łupu cupu, cupu łupu,

niech po polsku żyje.

Koroneczki, perełeczki,

miała pani sama,

dziś szynkarka i kucharka

chodzi jakby dama.

Kto nad stan swój żyje,

tego we dwa kije.

Łupu cupu, cupu łupu,

niech po polsku żyje.

Indyk z sosem, zraz z bigosem,

jadły dawne pany;

dziś ślimaki i robaki

jedzą jak bociany.

Kto żabami żyje,

tego we dwa kije.

Łupu cupu, cupu łupu,

niech po polsku żyje.

Tyś Polakiem i ja takim,

w tem jest nasza chwała,

wiwat ty, wiwat ja

kompanija cała.

A kto nie wypije,

tego we dwa kije.

Łupu cupu, cupu łupu,

niech po polsku żyje.

Pili nasi pradziadowie,

każdy wypił czarę,

jednak głowy nie tracili,

bo pijali w miarę.

Kto nad miarę pije,

tego we dwa kije.

Łupu cupu, cupu łupu,

niech po polsku żyje.

Pili nasi pradziadowie,

nie byli pijacy,

byli mężni, pracowici,

bądźmy i my tacy.

A kto nie wypije,

tego we dwa kije.

Łupu cupu, cupu łupu,

niech po polsku żyje.^{[3], [4]}