Dziewięćset czternasty roczek

Cały krwią zalany:

Który chłopiec najzgrabniejszy,

Do wojska oddany.

Który chłopiec najzgrabniejszy,

Sam do wojska idzie,

Nie boi się rany, śmierci,

Da se radę w biedzie.

Hej, za Wisłą, pod Kraśnikiem

Zeszło słońce krwawo,

Oficerzy krzyczą na nas:

Dalej, chłopcy, żwawo!

Chłopcy piersi nadstawili,

Jak kamienne mury,

A Moskale biją do nich,

Jak woda ze chmury.

Płaczą matki za synami,

Panny za chłopcami,

Że ich wielu wyginęło

W wojnie z Moskalami.

Nie płacz, matko, nie płacz, dziewczę,

Nic nam się nie stało:

Pobijemy wrogów przemoc

I wrócimy cało.^{[1], [3]}

Dziewięćset czternasty roczek, cały krwią zalany;

Który chłopak najzgrabniejszy, do wojska posłany.

Który chłopak najzgrabniejszy, do legionów idzie.

Nie boi się rany, śmierci, da se rady w bidzie.

Hej w tym roku ponad Polską zeszło słońce krwawo,

Znów ojczyzna do nas woła: „Dalej chłopcy żwawo!”

Chłopcy piersi nadstawili, jak kamienne mury,

A Moskale do nich biją, jak woda ze chmury.

Płaczą matki za synami, panny za chłopcami,

Że ich wielu wyginęło w wojnie z Moskalami.

Nie płacz matko, nie płacz dziewczę, nic nam się nie stało,

Pobijemy przemoc wroga i wrócimy cało.^[2]

Dziewięćset czternasty roczek

Cały krwią zalany,

Który chłopiec najzgrabniejszy

Do wojska oddany.

Który chłopiec najzgrabniejszy

Sam do wojska idzie,

Nie boi się rany, śmierci,

Da se radę w biedzie.

Hej, nad Wisłą, pod Kraśnikiem

Zaszło słońce krwawo.

Oficerzy krzyczą na nas:

Dalej chłopcy, żwawo!

Chłopcy piersi nadstawili,

Jak kamienne mury,

A Moskale biją do nas,

Jak grad z ciemnej chmury.

Płaczą matki za synami,

Żony za mężami,

Ze ich wiele wyginęło

W wojnie z Moskalami.

Nie wie matka o swym synie,

Ani o pogrzebie,

Życz mu matko szczęśliwości,

Niech króluje w niebie.^{[4], [5]}