Konstanty Ildefons Gałczyński nie był kryształową postacią jak przystało na autora utworów znajdujących się w kanonie lektur: miał problemy z alkoholem, uwielbiał flirtować z kobietami i błaznować w towarzystwie, nie był lubiany w środowisku literackim, gdyż uznawano go za konformistę. Napisał złośliwy Poemat dla zdrajcy, który stanowił komentarz na temat emigracji Czesława Miłosza. Zaatakowany słownie noblista polemicznie odpowiedział na zarzuty Gałczyńskiego na łamach Zniewolonego umysłu. W dorobku autora można znaleźć awangardowe wiersze, twórczość politycznie zaangażowaną, a nawet postmodernistyczne utwory. Nie brakowało w jego działach absurdalnego humoru, który istniał na prawach znanych tylko temu pisarzowi. Wśród wielu tytułów należy wskazać Ukochany kraj. Pieśń była bardzo popularna wśród młodzieży, pojawiała się na wszystkich akademiach szkolnych, w czasie ważnych wystąpień oraz podniosłych chwilach. Tekst to istne dzieło Gałczyńskiego, które pretendowało do miana hymnu narodowego. Właściwie – w planach zawarto pomysł zamiany Mazurka Dąbrowskiego na Ukochany kraj, lecz nigdy nie doszło do realizacji tego celu^[5].

Autorem muzyki utworu jest Tadeusz Sygietyński. Wśród jego najważniejszych kompozycji na głos i fortepian wymieniana jest właśnie pieśń „Ukochany kraj”. Spuścizna artystyczna obejmuje dodatkowo jej wersję na chór mieszany oraz na chór męski^[6].

W 2002 r. Janusz Józefowicz (1959– ) napisał spektakl pod takim właśnie tytułem. Widowisko przypominało peerelowskie szlagiery, które nie straciły na swojej wartości pod wpływem czasu. Ukochany kraj to jeden z nich – wiecznie młody i zawsze aktualny hit^[7].

Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.