Pieśń ułożona i odśpiewana przez por. Bogusława Szula (oficera 3 pp II Brygady) w czasie uroczystego pożegnania korpusu oficerskiego 3 pp w posiadłości Matyldy Matkowskiej w Mołotkowie. Dwór mołotkowski znany był legionistom jeszcze z okresu bitwy, ponieważ w trakcie walki i bezpośrednio po jej zakończeniu właścicielka dworu przechowywała i ratowała rannych żołnierzy. Bolesław Roja zamieścił pod datą 14 (?) II 1915 r. opis uroczystości w dworku mołotkowskim (Legioniści w Karpatach..., s. 315):

„...Jesteśmy znowu w Mołotkowie. Gościnni co państwo w Mołotkowie (...) Masa nas była. Zwłaszcza oficerów 3 pułku, a kilku i z mego batalionu. Nawet tańców nie brakło pod wieczór. Wyglądamy wprawdzie nienadzwyczajnie, ja z zapuszczoną brodą i w ogromnych ciężkich buciorach. Wobec tego jednakowoż, że tańczył Haller i cała gromada, kręciłem się i ja, chociaż kuło mnie coś w boku.”

por.: „Wiedeński Kurier Polski”, 1915, nr 157 z 8 IV, s. 4; Jeziorski Władysław, Nowy śpiewnik polski 1914–1917. Zebrał... Kraków 1917, s. 57-58^[1].