Waligórski, Andrzej

Zgłoszenie do artykułu: Waligórski, Andrzej

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Nazwisko:

Waligórski, Andrzej

Data urodzenia:

20 października 1926

Miejsce urodzenia:

Nowy Targ

Data śmierci:

10 maja 1992

Miejsce śmierci:

Wrocław

Informacje

Poeta, satyryk, autor tekstów piosenek, także dziennikarz. Dzieciństwo spędził na Podolu, później mieszkał w Gródku Jagiellońskim i we Lwowie. W 1946 r. przeniósł się do Wrocławia. Studiował rysunek w Wyższej Szkole Plastycznej i filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim. Do 1950 r. pracował jako dziennikarz w „Słowie Polskim”. Od 1950 r. związany był z Rozgłośnią Polskiego Radia we Wrocławiu, etatowo jako kierownik Redakcji Rozrywkowej, później także współpracownik, autor i szef artystyczny audycji satyrycznej Studio 202[1] – najstarszej cyklicznej audycji rozrywkowej na świecie[2] skupiającej autorów i aktorów studenckiego kabaretu Elita[1]. W 1977 r. powstał najpopularniejszy serial radiowy stworzony przez Andrzeja Waligórskiego czyli „Rycerze”, będący parodią „Trylogii” Henryka Sienkiewicza[2]. Współpracował z teatrem, telewizją i radiem. Związany był szczególnie z audycją satyryczną 60 minut na godzinę Programu III Polskiego Radia[1].

Jest autorem słuchowisk radiowych, skeczy satyrycznych (dla własnego kabaretu Dreptak, Elity, a także dla kabaretu Dudek i Kabareciku Olgi Lipińskiej), wierszy wydanych w zbiorach Dreptakiada (1973 r.), Dreptakowisko (1976 r.), Cysorz – ballady i piosenki do śmiechu i do płaczu (1989 r.), Wierszyki (1995 r.), Docent Basset (1995 r.), Jeszcze (1996 r.) oraz tekstów piosenek m.in. dla Igi Cembrzyńskiej, Tadeusza Chyły, Janowska_Alina, Alicji Majewskiejkabaretu Elita[1].

Jego wiersze zostały rozpropagowane poprzez audycje radiowe i przez Aleksandra GrotowskiegoMałgorzatę Zwierzchowską, którzy śpiewali je przez wiele lat. Andrzej Waligórski napisał, jak szacował Jan Kaczmarek, współzałożyciel kabaretu Elita, około 1500 utworów wierszowanych i skeczy, wierszy, fraszek, limeryków, ballad[3].

Bibliografia

1. 

Wolański, Ryszard.

2. 

www.strefapiosenki.pl.
Strona internetowa Teresy Drozdy [odczyt: 13.12.2016].

3. 

http://www.dziennikteatralny.pl.
Artykuł „Rubaszność i wzruszenie” Wacława Krupińskiego, Dziennik Polski, 25.07.2011 [odczyt: 13.12.2016].

4. 

Kozłowska, Agnieszka.