Zapis tego XVII-wiecznego marsza pt. „Marsz wojenny” znajduje się w zbiorach biblioteki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jest on opatrzony następującą adnotacją: Śpiewało go rycerstwo wracające z wyprawy wiedeńskiej Króla Jana III Sobieskiego w 1683 r. (por. wersja 1). Niemal identyczną pieśń zanotował na Kujawach Piotr Maszyński jako Marsz Księcia Józefa Poniatowskiego (por. wersja 2)^[1].

Wojsko Księstwa Warszawskiego (1807–1814) podzieliło się na trzy legie, na których czele stali: ks. Józef Poniatowski, gen. Jan Henryk Dąbrowski i gen. Józef Zajączek. Wojska Księstwa Warszawskiego wsławiły się bohaterskimi walkami w Hiszpanii, gdzie walczyły wespół z wojskiem francuskim, okazując również niezwykłe męstwo w starciach z Austriakami. Walki zakończyły się powodzeniem Polaków, ks. Józef Poniatowski zajął w imieniu Napoleona całą Galicję zachodnią i wschodnią. Na mocy układu pokojowego austriacko-francuskiego, Galicja zachodnia wraz z Krakowem została przyłączona do Księstwa Warszawskiego. W wojnie francusko-rosyjskiej wojsko Księstwa Warszawskiego uczestniczyło w wyprawie napoleońskiej na Moskwę w 1812 r. W czasie odwrotu poniosło wielkie straty^[2].

Ks. Józef Poniatowski, nazwanym przez Napoleona „ostatnim królem polskim”, był nieśmiertelnym bohaterem narodu i ideałem młodzieży. Zginął w nurtach Białej Elstery w 1813 r.

Por.: melodia utworu Nasz Kościuszko w: Świerczek W., Śpiewniczek młodzieży polskiej, z. I, nr 11, s. 20^[3].