Przy sadzeniu róż

Zgłoszenie do artykułu: Przy sadzeniu róż

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Wariant 1

Strzałka

Sadźmy, przyjacielu, róże!

Długo jeszcze, długo światu

Szumieć będą śnieżne burze:

Sadźmy je przyszłemu latu!

My, wygnańcy stron rodzinnych,

Może już nie ujrzym kwiatu,

A więc sadźmy je dla innych,

Szczęśliwszemu sadźmy światu!

Jakże los nasz piękny, wzniosły!

Gdzie idziemy – same głogi,

Gdzieśmy przeszli – róże wzrosły;

Więc nie schodźmy z naszej drogi!

Idźmy, szczepmy! Gdy to znuży,

Świat wiecznego wypocznienia

Da nam milszy kwiat od róży:

Łzy wdzięczności i spomnienia.[1], [2], [4], [5]

Wariant 2

Strzałka

Sadźmy, przyjacielu, róże!

Długo jeszcze, długo światu

szumieć będą śnieżne burze,

sadźmy je przyszłemu latu!

My, odbici z niw rodzinnych,

może ich nie ujrzym kwiatu,

a więc sadźmy je dla innych,

szczęśliwszemu sadźmy światu!

Jakże los nasz piękny, wzniosły!

Gdzie idziemy – same głogi;

gdzieśmy przeszli – róże wzrosły,

więc nie schodźmy z naszej drogi!

Idźmy, szczepmy! Gdy to znuży,

świat wiecznego wypocznienia

da nam milszy kwiat od róży:

łzy wdzięczności i wspomnienia.[3]

Wariant 3

Strzałka

Sadźmy róże, sadźmy róże!

Długo jeszcze, temu światu

Szumieć będą śnieżne burze,

Sadźmy je przyszłemu latu.

Szumieć będą śnieżne burze,

Sadźmy je przyszłemu latu.

My, odbici z niw rodzinnych,

Może z róż nie ujrzym kwiatu –

Ale sadźmy je dla innych,

Szczęśliwszemu sadźmy światu!

Ale sadźmy je dla innych,

Szczęśliwszemu sadźmy światu.

Jakiż los nasz piękny, wzniosły:

Kędy idziem – ciernie, głogi,

A gdzie przejdziem – róże wzrosły,

Więc nie schodźmy z naszej drogi!

A gdzie przejdziem – róże wzrosły,

Więc nie schodźmy z naszej drogi![6]

Bibliografia

1. 

Ojców naszych śpiew: pieśni patriotyczne, nr 165.

2. 

To idzie młodość: śpiewnik jednogłosowy, s. 24, 25.

3. 

Śpiewnik polski, s. 52, 53.

4. 

...pieśń ujdzie cało...: śpiewnik.. T. 1, s. 108, 109.

5. 

Śpiewnik harcerski, s. 30, 31.

6. 

Mocarni Polski miłowaniem: antologia pieśni i wierszy Polski Walczącej 1939–1945, s. 70, 71.
Publikacja przytacza zaktualizowaną wersję harcerską z lat 1939–1945.