Wariant 1
StrzałkaSadźmy, przyjacielu, róże!
Długo jeszcze, długo światu
Szumieć będą śnieżne burze:
Sadźmy je przyszłemu latu!
My, wygnańcy stron rodzinnych,
Może już nie ujrzym kwiatu,
A więc sadźmy je dla innych,
Szczęśliwszemu sadźmy światu!
Jakże los nasz piękny, wzniosły!
Gdzie idziemy – same głogi,
Gdzieśmy przeszli – róże wzrosły;
Więc nie schodźmy z naszej drogi!
Idźmy, szczepmy! Gdy to znuży,
Świat wiecznego wypocznienia
Da nam milszy kwiat od róży:
Wariant 2
StrzałkaSadźmy, przyjacielu, róże!
Długo jeszcze, długo światu
szumieć będą śnieżne burze,
sadźmy je przyszłemu latu!
My, odbici z niw rodzinnych,
może ich nie ujrzym kwiatu,
a więc sadźmy je dla innych,
szczęśliwszemu sadźmy światu!
Jakże los nasz piękny, wzniosły!
Gdzie idziemy – same głogi;
gdzieśmy przeszli – róże wzrosły,
więc nie schodźmy z naszej drogi!
Idźmy, szczepmy! Gdy to znuży,
świat wiecznego wypocznienia
da nam milszy kwiat od róży:
łzy wdzięczności i wspomnienia.[3]
Wariant 3
StrzałkaSadźmy róże, sadźmy róże!
Długo jeszcze, temu światu
Szumieć będą śnieżne burze,
Sadźmy je przyszłemu latu.
Szumieć będą śnieżne burze,
Sadźmy je przyszłemu latu.
My, odbici z niw rodzinnych,
Może z róż nie ujrzym kwiatu –
Ale sadźmy je dla innych,
Szczęśliwszemu sadźmy światu!
Ale sadźmy je dla innych,
Szczęśliwszemu sadźmy światu.
Jakiż los nasz piękny, wzniosły:
Kędy idziem – ciernie, głogi,
A gdzie przejdziem – róże wzrosły,
Więc nie schodźmy z naszej drogi!
A gdzie przejdziem – róże wzrosły,
Więc nie schodźmy z naszej drogi![6]
1. |
Straszewicz Marzenna, Ojców naszych śpiew: pieśni patriotyczne, Komorów, Prometeusz, 1992, nr 165. |
2. |
|
3. |
Wacholc Maria, Śpiewnik polski, Warszawa, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1991, s. 52, 53. |
4. |
|
5. |
Heering Krzysztof, Śpiewnik harcerski, Warszawa, Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, 1988, s. 30, 31. |
6. |
Bogusz Stanisława, Mocarni Polski miłowaniem: antologia pieśni i wierszy Polski Walczącej 1939–1945, Warszawa, Dom Wojska Polskiego, 2006, s. 70, 71. |
