Pieśń zniekształcona przez cenzurę austriacką prawie we wszystkich śpiewnikach wydanych w czasie wojny. Śpiewana na melodię Pułk czwarty, doskonale oddaje nastroje panujące w II Brygadzie. Napisana została przez nieznanego legionistę 3 pp w czasie początkowych walk w Karpatach. W antologii Wojenna Pieśń Polska znajduje się informacja, jakoby tym legionistą był Bogusław Szul, istotnie służący w tym pułku (od 18 X 1914 chorąży, od 11 XI 1914 ppor.). Autorstwa nie potwierdza jednak Szul w swoim śpiewniku, zaznaczając jedynie, że pieśń napisał „legionista 3 pp”. Być może autorem był „jeden z Kończyńskich” jak zanotowali twórcy dzieła Szlakiem bojowym Legionów (s. 222).

Ocenzurowana wersja czwartej zwrotki brzmi następująco:

Lecz jeśli padniem – to my, plemię Lasze,

Bogu oddamy – oręż niezhańbiony...

A gdy kto zajdzie w mogił naszych strony

I będzie pytał: „Kto tu pogrzebiony?”,

Wiatr im zaszumi: „To są polskie dzieci,

To Legioniści, pułk drugi i trzeci!^[1]”.

Utwór był często śpiewany, szczególnie w „czarnych chwilach” jako pieśń „nastrojowa”. Dobrze oddaje nastrój minorowy, który ogarniał ludzi słabszych w ciężkich warunkach walk karpackich^[2].

por.: Polskie pieśni wojenne i piosenki obozowe, zebrał Ad(am) Z(agórski), Piotrków 1915; Jeziorski Władysław, Nowy śpiewnik polski 1914–1917. Zebrał… Kraków 1917, s. 53 (pt. Pułk drugi i trzeci w Karpatach)^[1].