Multiinstrumentalista, kompozytor, aranżer, dyrygent, także rysownik i konstruktor instrumentów muzycznych. Absolwent Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej oraz Konserwatorium Lwowskiego w klasie koncertowej Wiktora Muenzera. W czasie studiów grał w zespołach kameralnych i rozrywkowych. Występował z nimi w Polskim Radiu, na balach i zabawach studenckich. Był również taperem w kinie.

W 1929 r. założył swój własny zespół Machan Jazz, w którym grał na fortepianie. Na gitarze grał w duecie z pianistą Witoldem Krzemińskim oraz w Wiennerschramer Kwartet, dla którego skonstruował pierwsze w Polsce skrzypce i gitarę elektryczną.

W 1938 r. przeniósł się do Warszawy. Pracował jako inżynier mechanik w Fabryce Maszyn Precyzyjnych. Pierwsze lata okupacji spędził w Warszawie. Prowadził własny zespół Złota Siódemka, grał też w orkiestrze Bronisława Stasiaka. W czasie powstania warszawskiego dostał się do niewoli niemieckiej. Wywieziony został do obozu we Flossenbürgu.

Po wyzwoleniu pracował jako inżynier w Departamencie Mechanizacji Ministerstwa Rolnictwa. Był również pianistą w zespołach rozrywkowych grających w warszawskich restauracjach. Współuczestniczył w reaktywowaniu Jazz Club przy Polskiej YMCA (z ang. Young Men’s Christian Association – Związek Chrześcijańskiej Młodzieży Męskiej). Gdy choroba rąk uniemożliwiła mu czynne muzykowanie, poświęcił się kompozycji oraz aranżacji. Uzupełnił w tym kierunku wykształcenie, studiując w systemie zaocznym u Kazimierza Sikorskiego i Macieja Zalewskiego. Współpracował jako kompozytor i aranżer z zespołem Błękitny Jazz Ryszarda Damrosza (1956–1960) a także jako dyrygent i kierownik muzyczny z teatrem Komedia (1961–1972) i Syrena (1972–1979) w Warszawie.

Jest autorem kilkuset aranżacji dla zespołów, orkiestr radiowych i estradowych; kompozytorem musicali Niezwykła przygoda, Atomowy rower (libretto Janusz Odrowąż) oraz W miłości nie ma mocnych (libretto Jan Brzechwa); ilustracji muzycznej do sztuki Tańczący osioł (współautor Roman Czubaty); muzyki instrumentalnej; piosenek m.in. dla Barbary Barskiej, Bogdana Czyżewskiego, Zbigniewa Kurtycza, Jana Lewandowskiego, Sławy Przybylskiej, Joanny Rawik, Danuty Rinn, Ireny Santor i Tadeusza Woźniakowskiego. Jego karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej odc. 61 (reż. Ryszard Wolański)^[1].