Boruński, Leon

Zgłoszenie do artykułu: Boruński, Leon

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Nazwisko:

Boruński, Leon

Właściwie:

Boruch, Leon

Data urodzenia:

22 października 1909

Miejsce urodzenia:

Petersburg

Data śmierci:

1942
Zmarł podczas lata w wyżej wymienionym roku.

Miejsce śmierci:

Otwock

Informacje

Kompozytor, akompaniator. Był synem Hirszla i Berty z Krukowskich. Do gimnazjum uczęszczał w Łodzi, tam także rozpoczął naukę gry fortepianowej u Feliksa Halperna. Od 1928 r. studiował w Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie fortepianu Józefa Śmidowicza. Studia ukończył w 1932 r. Od 1929 r. występował jako pianista w duecie fortepianowym z Henrykiem Warsem w Teatrze Morskie Oko. W 1932 r. uczestniczył w II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina i zdobył 7-mą nagrodę. Sukcesem był również jego występ w 1933 r. w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym w Wiedniu, skąd powrócił z odznaczeniem. Komponowanie rozpoczął w 1931 r. Oprócz utrzymanych na wysokim poziomie piosenek i utworów jazzowych pisał koncerty fortepianowe, sonaty itd. Skomponował też Symfonię dziecięcą.

Od stycznia 1935 r. był akompaniatorem aktorów w Starej Bandzie. W lutym 1935 r. w Filharmonii Warszawskiej zajmował się kierownictwem muzycznym jubileuszu dziesięciolecia pracy artystycznej Fryderyka Járosy’ego. W kwietniu 1935 r. występował jako akompaniator Hanki OrdonównyIgo Syma w Teatrze Lutnia w Wilnie. Od 1936 r. do września 1939 r. był pianistą w duecie akompaniatorskim z Karolem Gimplem w Cyruliku Warszawskim. Dla tego Teatru napisał w 1938 r. muzykę do rewii Sprzedajemy Warszawę czyli Fric – Frack. Jesienią 1939 r. znalazł się w Białymstoku i został tam kierownikiem muzycznym Białostockiego Teatru Miniatur. W maju 1940 r. występował w teatrze Kazimierza Krukowskiego a następnie w orkiestrze jazzowej Ady Rosnera „Jazz teatralizowany” (odbył z nią tournée po Rosji, wystąpił w Moskwie, Leningradzie, Kijowie, Odessie, Sewastopolu, Soczi). Na koncertach grał m.in. Etiudę Rewolucyjną Fryderyka Chopina).

We wrześniu 1940 r. powrócił do Białegostoku, skąd po pewnym czasie z nieznanych bliżej powodów postanowił przedostać się do Warszawy. Do wiosny 1942 r. dawał recitale fortepianowe w getcie warszawskim. Następnie trafił do sanatorium w Otwocku, gdzie leczono go z początków gruźlicy. Zginął z rąk hitlerowców podczas egzekucji wszystkich pensjonariuszy w czasie likwidacji sanatorium w lecie 1942 r. Był spokrewniony z Julianem Tuwimem i Kazimierzem Krukowskim; jego bratem był znany po II wojnie światowej aktor, Włodzimierz Boruński, żoną – aktorka Gorska_Stefcia. Zmarł latem 1942 r. w sanatorium w Otwocku[1].

Bibliografia