Rembowski, Stefan

Zgłoszenie do artykułu: Rembowski, Stefan

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” mieszczący się w Krakowie, przy ul. Krakusa 7, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 z późn. zm.), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.

Nazwisko:

Rembowski, Stefan

Data urodzenia:

11 listopada 1923

Miejsce urodzenia:

Warszawa

Data śmierci:

13 września 2012

Miejsce śmierci:

Warszawa

Informacje

Pianista i kompozytor, także autor tekstów piosenek. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie w klasie fortepianu. W czasie wojny grał na fortepianie w big-bandzie Mieczysława Kleckiego. Po wyzwoleniu współpracował z zespołami artystycznymi Centralnego Domu Żołnierza w Lublinie.

Jako kompozytor debiutował w 1945 r. piosenką To co było. W latach 1947–1949 grał w łódzkiej orkiestrze braci Harrisów, w warszawskim zespole tanecznym Charlesa Bovery’ego, związany był także z wrocławskim teatrzykiem satyrycznym „Chochlik”.

W 1949 r. powrócił do Warszawy. Do 1987 r. był kierownikiem muzycznym Teatru Syrena. Współpracował także, jako pianista i kompozytor, z kabaretami „U Lopka” i „Dudek”, radiem i TV. Jest kompozytorem:

– operetki Panowie z ogłoszenia (libretto Jacek Korczakowski);

– ilustracji muzycznych do spektakli teatralnych Artyści, Świerszcz za kominem, Balladyna, Czarna Mańka;

– ilustracji muzycznej do bajki dla dzieci Wielka podróż talerzami z zielonymi ludzikami (współautor Wojciech Piętowski);

– utworów instrumentalnych;

– pieśni i piosenek m.in. dla Bogdana Czyżewskiego, Anny German, Marii Koterbskiej, Haliny Kunickiej, Jerzego Połomskiego, Danuty Rinn, Maryli Rodowicz, Barbary Rylskiej, Ireny Santor, Zdzisławy Sośnickiej, Jaremy StępowskiegoWiktora Zatwarskiego.

Jego karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji „Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej” odcinek 98 (reż. Ryszard Wolański). Jest laureatem:

– I nagrody w plebiscycie „Expressu Wieczornego” na najlepszą polską piosenkę 1963 r. za Jak to dziewczyna,

– nagrody Towarzystwa Przyjaciół Opola za Mówiły mu i nagrody Zarządu Głównego Związku Młodzieży Socjalistycznej za Srebrne wesele na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole ’69,

– III nagrody na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Sopot ’70 oraz nagrody czytelników „Głosu Wybrzeża” za piosenkę Jadą wozy kolorowe,

– III nagrody na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole ’73 za piosenkę Bo z dziewczynami.

Jego piosenki zdobyły także popularność za granicą, m.in. Ich war glücklich (Tak daleko już jesteśmy) w RFN, Melancholy (Dziś jest kto inny) w RFN i Wielkiej Brytanii, Love Doesn’t Grow on Trees (Mówiły mu) i The Writing on the Wall (Jadą wozy kolorowe) w Wielkiej Brytanii, La Gospoda we Francji. Na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Sopot ’72 Hector Cabrera z Wenezueli otrzymał I nagrodę za interpretację piosenki Jadą wozy kolorowe, a Eva Mázikova z Czechosłowacji III nagrodę za interpretację Cygańskiej letniej nocy[1].

Bibliografia