Geneza piosenki wiąże się ściśle ze Szkołą Podchorążych Rezerwy Piechoty Szarych Szeregów „Agrikola”. Poszczególne klasy podchorążówki były zaszyfrowane literami i imionami żeńskimi: B – „Barbara”, C – „Celina”, D – „Dorota”. Jerzy Dargiel był słuchaczem II turnusu, grupy IV w klasie „Dorota” i właśnie dlatego swoją piosenkę zatytułował tym imieniem. Kurs ukończył 25 maja 1944 r. w stopniu plutonowego podchorążego, otrzymując legitymację 43/200 i przydział na dowódcę dwóch plutonów BS kryptonim „Reduta”. Dorotę napisał na wiosnę 1944 r. i zaprezentował ją koledze z „Szarych Szeregów” Janowi Przedborskiemu ps. „Japon”. Następnie, nie ujawniając autorstwa, odśpiewał piosenkę uczniom jednej z klas w Szkole Handlowej i Mechanicznej przy ul. Łukiskiej 19, gdzie pracował jako nauczyciel śpiewu. Piosenka z miejsca przyjęła się, ale uczniowie byli przekonani, że pochodzi z okresu Powstania Listopadowego 1830 r. W konspiracyjnej warszawskiej Komendzie Chorągwi Szarych Szeregów „Ul – Wisła” wykonano odbitki (fotokopie) Doroty i w ten sposób rozkolportowano ją wśród harcerzy z Bojowych Szkół, Grup Szturmowych i zawiszaków. Po wojnie drukowano ją po raz pierwszy na łamach harcerskiego pisma „Na Tropie” pod pseudonimem „Dobrogost”, następnie weszła do Śpiewnika Liliput, do zbiorku Serce w plecaku, Śpiewnika zastępowego i innych popularnych wydawnictw harcerskich^[1].

Jedna z wersji głosi, że Dorota to po prostu imię jednej ze słuchaczek konspiracyjnej podchorążówki, jedna zresztą wersja nie wyklucza drugiej.

Jerzy Dargiel poza Dorotą napisał także w czasie okupacji melodię do znanego hymnu konspiracyjnej drużyny harcerskiej „Świt”^[6].