Utwór polskiego wieszcza narodowego Adama Mickiewicza pochodzący z III części Dziadów. Dzieło zyskało popularność w czasie powstania styczniowego (1863). Wykonywali je zesłańcy na Sybir. Jego przeróbka stała się rewolucyjną pieśnią tworzącej się klasy robotniczej^[3].

Ta buntownicza, ironiczna i drwiąca pieśń mickiewiczowska stała się ulubionym utworem wielu pokoleń patriotów i rewolucjonistów. Mickiewicz pisząc Pieśń Feliksa wzorował się niewątpliwie na stylu ówcześnie rozpowszechnionych carobójczych piosenek dekabrystów – jak twierdzi prof. dr B. Zakrzewski w swojej książce Palen dla cara (Wrocław, 1979)^[7].

Liczne kłopoty nastręcza identyfikacja melodii tej pieśni. Istnieje na pewno kilka melodii do tego utworu. Jedną na pewno skomponował Wojciech Sowiński i opublikował w swoim zbiorze z 1833 r. Inna jeszcze, przypisywana samemu Mickiewiczowi, do dziś jest śpiewana w teatrach, jako „melodia popularna”. Profesor B. Zakrzewski w cytowanej pracy sugeruje, że melodia ta jest przeróbką starej pieśni kościelnej O Zgadzaniu się z wolą boską, parokrotnie przez Mickiewicza wykorzystaną, ze względu na jej popularność^[7].

Piosenka Feliksa z teatru TV pt. „Dziady”^[8].